Het Balloërveld op zondag

Op zondag wandelen we altijd met de hond. We gaan in het voorjaar en in de zomer graag vroeg op pad. Het is dan nog weldadig rustig overal. Op het Balloërveld kan het flink druk zijn, heel Assen wil daar op zondagmiddag de hei op en naar de schaapskooi. Deze ochtend is het rustig; een salamander poseert gemoedelijk voor de camera. De wandeling die we lopen is er een uit, het inmiddels welbekende boekje van het Dagblad van het Noorden, “Op stap” van Cees Stolk en Bart Aardema. Deze mannen hebben een grote voorliefde voor oude zandpaden. Ook dit keer, bestaat de wandeling weer voor een groot deel uit oude boerenpaden. Wij zijn er gek op. Je komt er vrijwel geen mens tegen. We spotten een reiger met een kikker in de bek, de pootjes bungelen zielig uit de snavel. Een torenvalk hangt hoog aan de hemel. Hij ziet dingen die wij niet zien en heeft vast een beter overzicht over de 30 grafheuvels, de overblijfselen van celtic fields en een urnenveld, dan wij. Dit is een stukje onbedorven Drenthe met veel sporen uit een ver verleden. En dan te bedenken dat het nu een officieel militair oefenterrein is. Wie bedenkt zoiets? Dat is volgens mij heiligenschennis. De kerktoren van Rolde is ons eikpunt, zoals die voor velen al een eikpunt is geweest. De zandpaden over het Balloërveld vormden in de Middeleeuwen een deel van de verbinding tussen Coevorden en Groningen. Als dat niet tot de verbeelding spreekt op een mooie zondagochtend.

foto boven: doorkijkje naar de Drentse Aa foto beneden: grafheuvels in het Balloërveld

Advertenties