In de Grunneger polders

Molen_1
Het is weer even geleden dat ik “met de meisjes” aan de wandel ging. Vandaag is het zover. Loes heeft een wandeling uitgezocht in de polders rond Hoogezand en Zuidlaren, de Westerbroekster Madepolder en de Oostpolder. Deze polders zijn volop in ontwikkeling. Sappige, strakke weilanden verdwijnen, een nieuw soort natuur Datura
ontstaat. Of was het eens, in een ver verleden, misschien ook zoals het nu wordt? Voordat we op weg gaan, blijkt het geen eenvoudige opgaaf een kop koffie te bemachtigen. Ook al was telefonisch beloofd dat wij om 10.30 uur koffie zouden kunnen drinken bij de Blanke Hoeve. Niets is minder waar. De eigenares komt met natte haren aan de deur en meldt ons enigszins gexc3xafrriteerd dat ze gesloten is. Ik krijg er een beetje een Coronation Street gevoel bij, jammer dat ze geen krulspelden in het haar heeft. Bij pension Frieling daarentegen krijgen we voor xe2x82xac2,50 niet alleen koffie, maar ook nog een lekker stuk appeltaart. Een bijzonder adresje. In het pension wordt vast al jaren niet meer gexc3xafnvesteerd of het moet zijn in de verzameling Datura’s. Grote planten met kelkvormige bloemen, die daar allemaal staan omdat de waardin ze zo mooi vindt. “Nee, ik verkoop ze niet”. De toren van Pension Frieling, behoorde vroeger aan de Buitenschool. In de toren hangt een klok die lang geleden in de Martinitoren hing. Omdat de klank niet zo prettig was, heeft de Gemeente Groningen deze klok destijds geschonken aan de Buitenschool. Mevrouw Frieling heeft de toren gratis gekregen bij de gebouwtjes.
Goed, tijd voor de wandeling. Voor we echt aan de wandel kunnen, moeten we eerst naar de overkant van het Drents Diep. Er is hier een handbediend pontje voor fietsers en wandelaars. Altijd leuk natuurlijk, maar best een zware klus. Het eerste deel van de wandeling lopen we dwars door het bos, in ongeveer de goede richting. We komen op een verhard fietspad terecht, wat we volgen tot een dijkje. De dijk is afgesloten met een hek en een ongastvrij pamflet. Eigenlijk wil de molenaar geen mensen langs zijn molen. Volgens een paar natuurbeheerders, kunnen wij vrouwen het wel proberen, mits we niet bang zijn voor de grote hond van de molenaar. We wagen de gok. En lopen over de dijk naar de molen, waar we de weg weer op gaan. Geen gevaarlijke honden of molenaars gezien! We hebben ons zo verheugd op een spannende ontmoeting. Jammer. De weg voert naar Onnen. Hier drinken we een drankje bij de sportkantine en vervolgen onze weg over onverharde boerenpaden. We struinen nog een stuk door het weiland en komen uiteindelijk weer terug bij Meerwijck. Hier koop ik nog een pondje paling uit het Zuidlaardermeer. Vanmorgen vers gerookt. Lekker bijgekletst en bijgekleurd nemen we afscheid.
Ede Staal zou zeggen:
“Zo moutve ’t holden
As ’t aits kin
As ’t aits kin”
Loes

Advertenties