Met de kop in de wind …

Strepen Wat kan een mens toe zijn aan een dag uitwaaien! Na een week vol strijd en incidenten op het werk, kon ik kiezen tussen mij begraven onder mijn dekbed, of gewoon doen wat ik al een tijd geleden had afgesproken: wandelen. Ik koos gelukkig voor het laatste. En zo waren wij al vroeg op pad, Laurens naar Den Haag om te helpen verhuizen en ik naar Pieterburen voor een wandeling met Chris Kraster. Sommige wandelingen beginnen gelijk goed, leuke mensen, goeie sfeer. Zo’n dag kan op voorhand al niet meer stuk. Chris had de organisatie vandaag uit handen gegeven aan Meina. Meina weet echt alles van Pieterburen. Sterker nog, Meina is Pieterburen; wadloopgids en werkzaam bij de zeehondencrxc3xa8che.
Op de plek waar eens een borg stond, heeft Meina ons verteld over de watergeus (ik ben zijn naam kwijt) die vanaf de borg schepen enterde. De borg is afgebroken, maar de borgboerderij staat er nog. Het is de vraag hoelang nog, want de huidige eigenaar, heeft zo te zien weinig oog voor de schoonheid van de plek waar hij woont en laat de boerderij langzaam instorten. Als dank dat wij zijn terrein op mogen, stopt Meina nog snel een flesje Beerenburg in zijn brievenbus. Zo houd je iedereen te vriend! De wandeling voert over het boerenland met zijn vette zeeklei, naar de dijk met zijn schapen. Honderden brandganzen vliegen over naar warmere oorden.Brandganzen_2   We bekijken de begroeiing van de kwelder en lopen naar Westernieland, waar we bij de Olde Smidse, soep eten of koffie drinken. Even na het geriefbosje (een stukje bos, door de borgheer aangeplant, waar armen en alleenstaanden hun houtvoorraad konden kappen) halen een aantal van onze wandelaars zich nog de woede van een wortelboerin op de hals. Zij beschuldigt hen van diefstal van wortels. Het loopt met een sisser af. Terug in het dorp, passeren we kunstwerken en kijkkastjes. We gaan langs de zeehondencrxc3xa8che en langs de kerk. Waar we inmiddels ook veel van weten.
Wat Meina ook vertelt, de hele wandeling blijft boeien. Of het nou haar grieven tegen de uitbreiding van de Klutenplas, het verhaal over de Zeealsem of over de netten achter de zeehondencrxc3xa8che zijn. Ik heb dus ook nog eens veel opgestoken vandaag en kijk nu anders naar Pieterburen.  Na zo’n 20 kilometer zijn de spinnenwebben uit mijn hoofd verdwenen en is het hart verwamd, door deze wandelpool plus wandeling. Chris en Meina hebben allebei eigenlijk een vat Beerenburg verdiend.
Wadloper

Advertenties