Een dag na de storm

Peil
Hoezeer ik de situatie van donderdag jl. heb onderschat, blijkt uit mijn autorit naar het startpunt van onze wandeling. Oude, ervaren bomen, zijn afgebroken als luciferstokjes.  Ik besef weer eens hoe weinig wij als mensen te vertellen hebben, als we het willen opnemen tegen de krachten van de natuur.
Ik heb met Marjolein en Loes afgesproken in Een. We lopen door het stroomdal van de Slokkert. Het heeft hier iets weg van de Drentse Aa. We gaan door het bos en over mooie zandpaden. Als je het tenminste lopen kunt noemen. Zonder amfibi-schoenen kom je niet ver vandaag. We zien er ook vreselijk uit, behalve Loes dan. Hoe die dat voor elkaar krijgt? Die zou nog in een citroengeel mantelpakje op wandeltocht kunnen. (Ik zou haar trouwens wel eens willen zien in zo’n mantelpakje!) Marjolein, daarentegen gaat zelfs een keer languit in de modder en bij mij zitten de spatten zo ongeveer op mijn voorhoofd. Als landlopers komen we aan bij het gevangenismuseum in Veenhuizen. En dat past natuurlijk weer prima bij Veenhuizen. Veenhuizen had eens de taak om landlopers weer in het gareel te

krijgen. We kijken er wat rond en lunchen er. Dan gaan we weer verder. Het weer is prima. Een waterig zonnetje af en toe, maar geen regen.

Marjo_1
We keren na 16 kilometer, terug in Een. In het gareel zijn we echter niet meer te krijgen. Echt de moeite waard deze wandeling. Als je hem wandelt, niet vergeten op het kerkhof van Veenhuizen even stil te staan bij de bijzondere historie van dit gebied.
Toverhazelaar

Hek

Advertenties