Witte benen en worstenvingers

Boerderij_1 Wagen
Wat is een weekend zonder wandeling? Ik vind het soms grenzen aan dwangmatigheid. Maar ach je kunt slechtere gewoontes hebben. Vandaag ging de reis naar Westerbork. Ik had me aangemeld bij Dick. Hij kent het gebied, want hij woont er. En dat is toch eigenlijk het leukste dat mensen je stukken laten zien, waar geen enkele paaltjes- of boekjeswandeling je ooit heen zal voeren. We struinen over zandpaden, langs sloten en over heidevelden. Na een half uurtje rits ik voor het eerst dit jaar mijn broekspijpen af. De eerste keer is altijd het ergste, want o,o, wat zijn die benen wit! Maar goed in april mag dat nog. Natuurlijk ben ik weer van alles vergeten. De zonnebrandcrème ligt thuis en ook mijn zonnebril en mijn zonnehoedje. En als ik zo om me heen hoor moet ik eigenlijk ook spul tegen teken en
DEET tegen muggen aanschaffen. Wie zei dat wandelen een eenvoudige, niet gevaarlijke hobby is? Nu we het er toch over hebben: “weet iemand toevallig ook nog iets tegen worstenvingers? Die krijg ik altijd tijdens het wandelen bij warm weer? Terug naar de wandeling. Ten behoeve van dit weblogje heeft Dick wat wild opgetrommeld, dat gedwee voor ons het pad oversteekt. Met een beetje goede wil kan ik de
Gaan
Fata_1

reeën thuis op mijn foto’s ontdekken, maar dan moet je wel weten waar je moet kijken. Of was het toch een fata morgana? We gaan via Elp naar Orvelte. Orvelte is inmiddels ontwaakt uit haar winterslaap, de terrassen zitten vol. Na Orvelte is het nog 5 kilometer terug naar Westerbork. We sluiten af met een biertje op een terras. Mijn vingers nemen weer normale afmetingen aan (bier doet wonderen). Westerbork, hier was ik vandaag en vandaag was het goed!

Advertenties