Van donker naar licht

 

Fakkel_1
De regen komt met bakken uit de lucht en het onweert onheilspellend. Zou de tocht doorgaan? De hele dag kijken we met argusogen naar de hemel, dan weer op de buienradar. Het zal er om hangen. Om 23.00 uur worden we verwacht bij het Bezoekerscentrum Dwingelderveld voor een nachtwandeling, onder leiding van twee gidsen. Het zal een thuiswedstrijd worden. Dit gebied kent voor ons weinig geheimen, tenminste als het licht is. Maar zullen wij in het donker de plekken herkennen? Dat is de grote vraag. Eerst een korte uitleg over het Drents plateau, het omgekeerde soepbordverhaal. Wij bevinden ons bovenop het soepbord, schijnt. Het is donker. Hier en daar glinstert een ster, soms zien we even de maan. In de verte wat weerlicht, van een laatste onweersbui. Onderweg vertellen de gidsen wat bijzonderheden van het Dwingelderveldgebied en lezen verhalen voor, over de ijstijd en over stropers. Spannend!  Na het verharde fietspad gaan we langs de heide, naar de vogelhut bij de Davidsplassen. De

Soep_1
paden zijn doorweekt. Als het licht is heb je al moeite dergelijke plassen te ontwijken, maar in het donker wordt het een hele klus. Ik ben benieuwd hoe mijn schoenen en broek eruit zien, maar dat blijft een verrassing, evenals de tijd. Je ziet namelijk geen hand voor ogen en je kunt dus ook niet op je horloge kijken. Sommige mensen hebben zaklampen meegenomen, maar of dat nou zo’n goed idee is? Je ogen raken wel gewend aan het donker, maar door steeds die lampen aan te doen, worden ze op het verkeerde been gebracht en zie je juist helemaal niks meer. Mij beviel het prima om helemaal voorop te lopen. De groep is voor een dergelijke onderneming te groot en te luidruchtig. Eigenlijk hoor je ’s nachts geruisloos door het landschap te gaan. Zo stil als de nacht zelf. Maar deze nacht werd dus niet echt stil. Aan de rand van de heide gekomen, lopen we over het fietspad, langs de radiotelescoop, naar de schaapskooi. Hier staat de koffie klaar. Na een korte stop gaan we verder. Het is 2.30 uur inmiddels. Het begint licht te worden. De vogels worden wakker, uilen keren terug van de jacht. De natuur ontwaakt. We lopen langs het Smitsveen. Voor mij de ultieme plek van het Dwingelderveld. Ik dacht alaltijdat het een ven was, maar het schijnt een pingoruïne te zijn. Pingo’s ontstonden in de ijstijd, in de randzone van het landijs waar de grond permanent bevroren was. Hier kon via zwakke plekken in de permafrost het relatief warme grondwater aan de oppervlakte komen. Het water bevroor en door de toevoer van onderaf vormden zich in de loop van de tijd metershoge ijsheuvels, die aanvankelijk met een laag aarde bedekt bleven. Toen het ijs ging smelten stroomden de gaten vol met het smeltwater. Door de ringwal die het ijs heeft gevormd, kan het water niet weg en ontstaat een soort meer. Met fakkels lopen we over het terrein naar de grafheuvels. Bij de grafheuvels krijgen we wichelroedes en mogen we uitproberen of er iets gebeurt als we er mee rondlopen. Ik had al eerder een wichelroede-ervaring gehad en ook nu kwam er beweging in de staafjes. Het is een erg oude plek en dat voel je. Er zijn wel meer plaatsen in Drenthe, die hetzelfde effect op me hebben. Het Balloërveld bijvoorbeeld. Vraag me niet wat het precies is, maar deze plekken roepen bij mij een gevoel van oneindigheid en onsterfelijkheid op.
Zak
De tocht gaat verder, het wordt lichter. De voorhoede spot nog een paar reeën in het veld. Ik weet zeker dat iedereen die achter ons liep niets gezien heeft. Om een uur of half vijf komen we aan bij het huisje op de Benderse Berg. Het huisje waar Anne de Vries een tijdje heeft gewoond. Momenteel wonen er studenten die adderonderzoek doen. Maar de studenten zijn naar huis gestuurd dit weekend en wij eten er ontbijtpakketjes (van het Theehuys Anserdennen, je herkent de stijl) met lekkere, dikke boterhammen, buiten aan lange houten tafels. Tot slot krijgen we nog de tijd om 10 minuten één te zijn met de geboorte van de nieuwe morgen” en in alle rust lopen we dan het laatste stuk naar de parkeerplaats. Op dit uur van de dag, zonder geslapen te hebben, kom in je in een wonderlijke trance terecht, zonder enig
besef van tijd. En dat is mooi, heel erg mooi. En zo zie ik het vanochtend licht worden.
Lau_2

Advertenties