Kom, we gaan naar Lutjewinkel

Nh
Iedereen is weer aan het werk en ik heb ik nog een weekje vakantie. De toeristen zijn verdwenen, maar het weer doet soms nog aan de zomer denken. Nou gister dan toevallig niet. De herfst is in aantocht, of je dat nu wilt of niet. Toch heeft ook dat zo zijn bekoringen. Het ene moment loop je in de zon, het volgende moment schuil je voor een plensbui. Met Jos loop ik het tweede deel van het Noordhollandpad. De auto parkeer ik bij het Amstelmeer, waar we vorige keer zijn geëindigd. Daar gaan we; over dijken, langs schapen, met uitzicht op bootjes, leuke dijkhuisjes om uiteindelijk Kolhorn binnen te gaan. Wat verheugden wij ons op een lekker biertje, een kopje koffie desnoods. Maar de toeristen zijn weg en dus is ook de horeca er mee opgehouden, in ieder geval op maandag. En wat er dan misschien open had kunnen zijn, was het Anker en dat was dan weer afgebrand. Desalniettemin genieten we van Kolhorn, een echt Ot en Sien dorp. Kolhorn lag tot 1844 aan de Zuiderzee en was een vissersdorp. Het dorp heeft regelmatig te kampen gehad met overstromingen. Het kost niet veel moeite om je daar iets bij voor te stellen. Omdat we nogal vroeg in Kolhorn zijn, besluiten we nog een toegift aan de wandeling te plakken. We lopen door naar Lutjewinkel. Een stuk wat je zeker nog een keer wilt doen. Prachtig. Dwars door de weilanden met uitzicht, op de kerktoren van Winkel. Bij de brug worden we opgepikt door Kris. Ook deze keer kan mijn paraplu de vuilnisbak in. Met geen mogelijkheid krijg ik hem meer in model. ’t Is een eindje rijden en het kost een paar paraplu’s, maar dan heb je ook wat.
Kolhorn

Advertenties