Leedaanzeggerspad

Kerk_10
Achter de gerestaureerde kerk van Noordwijk (Groningen) staat een lijkenhuisje. Hierin vinden we een houten baar en een kastje met folders over het Leedaanzeggerspad, dat hier van start gaat. De 12,5 kilometer-lange wandeling, uitgezet door de Stichting Oude Groninger Kerken, zou een ware puzzeltocht zijn geworden als we niet de beschrijving uit het Dagblad van het Noorden bij ons zouden hebben gehad. De wegwijsbordjes (deurkloppers) zijn vaak moeilijk te ontdekken en niet overal aanwezig.
De wandeling is een afwisselende tocht. Er is een heel verhaal omheen verzonnen, maar dat zou zich net zo goed ergens anders kunnen afspelen. Opvallend in het landschap zijn de vele houtsingels, die het landschap diepte geven. Zeker nu de bomen in herfsttooi Boog_1 zijn, is het een prachtig gezicht. Halverwege de tocht ontfermen wij ons over een bos afgeknipte hortensia’s, die we de rest van de wandeling als aanwijsstokken meetorsen. Het moet een vreemd gezicht geweest zijn, drie vrouwen met ieder een struik hortensia, in de hand. Sommige mensen gooien alles weg en sommige mensen hergebruiken alles. Aan het eind van de route komen we langs een grote pingo uit de laatste IJstijd. De 15.000 jaar oude poel heeft iets mystieks in het enigszins miezerige weer. Volgens de krant zijn de laatste kilometers een beetje saai. Dat vinden wij ook, zeker omdat het aantal kilometers ook nog ongewild wordt uitgebreid; de laatste aanwijzing stuurt ons niet linksaf maar rechtsaf. Ja, een goede routebeschrijving maken is een vak apart. Ik moet gelijk denken aan een tocht die ik eens op papier heb gezet voor familie, waarbij ik aangaf: “op de eerste kruising, rechtsaf”. Iedereen op zoek naar de eerste kruising, terwijl ik de eerste splitsing bedoelde. Sindsdien, laat ik iedereen maar gewoon achter me aan lopen. We sluiten af met een kop koffie in Marum en gaan weer ieder ons weegs. De hortensia’s staan mooi, als souvenir, in een vaas op tafel. Ze zullen het voorjaar wel halen.
Bomen_3

Advertenties