Chris wandelt, Ria wandelt, Truus wandelt, Henk wandelt, Kees wandelt, Thea wandelt, John wandelt, Greet wandelt, iedereen wandelt in Ter Apel

2008_0309005
De aanmeldingen voor de Wandelpool-wandeling Ter Apel blijven maar komen. En dan hebben we het over Ter Apel. Voor bijna iedereen ver weg, zelfs als je in het Noorden woont. Nou moet ik zeggen, de uitvalsbasis bij het klooster en bij hotel “Het Boshuis”, is van een uitzonderlijke schoonheid. Alleen al dat stukje is een bezoek meer dan waard. Vanouds lag hier nog, juist behorende bij Westerwolde, een complex van landerijen begrensd door moerassen en woeste gronden dat “Apell” werd genoemd. Het ontstaan van het dorp Ter Apel hangt nauw samen met het klooster dat hier in 1465 verrees.
Chris en ik hadden de wandeling Ter Apel in december voorgelopen. Het landschap is vandaag iets minder kaal. De eerste struiken beginnen uit te lopen. Het weer is ook

Terapel_4
wat vriendelijker, er is een waterig zonnetje en het voelt een beetje als lente. Omdat de wandeling bestaat uit twee afzonderlijke lussen en met dertig mensen lopen echt te veel is, splitsen we de groep.

Het is trouwens erg handig om in twee groepen te lopen. Groep 2 was iemand kwijt geraakt, waar groep 1 zich dan later weer over ontfermde. Groep 2 was een sjaal verloren, die groep 1 weer terugvond. Kortom, het bleek een goed-werkend concept.
Wat groep 2 voor had op groep 1, was het “schnapps-moment” bij de Duitse klootschieters, waardoor deze groep enigszins aangeschoten, verontrustend laat, het Boshuis weer bereikte. Maar groep 1 had dan weer “de echte stoofpeertjesdrop”, die de mensen tot het bittere einde op de been hield.

 

Advertenties