Het duivels dilemma

Wandelen is eigenlijk een goedkope hobby. Afgezien van een kop koffie onderweg, soms een biertje of een stukkie appeltaart, kan het geld aan weinig anders worden uitgegeven. Tenminste als je de hightech uitrusting van sommige wandelaars buiten beschouwing laat. Maar …..  het hoeft niet duur te zijn. In je spijkerbroek met de rugzak uit het kerstpakket red je het ook.

2008_0519003

Wat het wandelen tegenwoordig duur maakt is het reizen naar begin- en eindpunt van een wandeling. De benzineprijzen zijn zo buitensporig hoog, dat je je wel een paar keer op het hoofd krabt, voordat je een bestemming buiten je eigen provincie kiest. Gelukkig heb ik daar iets op gevonden.
De trein!
Met een kortingskaart van de NS stap ik in de trein, die zo gek nog niet is. Oei, wat is het druk. Volle paden en halletjes, overal mensen en koffers. En ….. het stinkt, naar te veel mensen in een te kleine ruimte.
De grootste drukte wordt veroorzaakt, door de zogenaamde “Kruidvatreizigers”. Het Kruidvat had een paar weken geleden een actie waarbij je voor  € 10,– een dagkaart voor de trein kon kopen. ’t Is geen geld. Ik mis dat soort dingen altijd.
In Amersfoort trek ik een sprint op mijn wandelschoenen naar de trein richting Amsterdam. Ik zie de bui al hangen. De Kruidvatkaartjes gaan vast allemaal naar Amsterdam. Voordat de Kruidvat-menigte goed en wel in beweging is, heb ik een plekje bemachtigd.  Na de wandeling neem ik de trein terug naar Meppel. Het is al weer druk. De reizigers voor Deventer en Enschede moeten via Zwolle reizen, want er wordt aan het spoor gewerkt op het andere tracé. Gezellig druk, kun je het noemen. Als je ervan houdt, tenminste van al die mensen om je heen en van de gesprekken. Dat het Groninger museum eigenlijk foeilelijk is, hoe verzinnen ze het zo’n gebouw? Dat de rondvaart leuk was, maar dat het te druk was in de Amsterdamse winkels. Het personeel van de SNS-bank absoluut aardiger is dan het personeel van de ABN-Amro. Dat de Veluwe niet mooi is, omdat er te veel bomen staan. Dat het niet eerlijk is dat je moet betalen voor de ziekenfondspremie van de kinderen van een ander. Uiteindelijk hebben die mensen toch zelf die kinderen aangeschaft. En dat laatste dan in plat Gronings.
Omdat de accu van mijn I-pod al op de heenreis, voor Zwolle, leeg was, hoor ik het allemaal aan. O, wat verlang ik naar de rust en de privacy van mijn eigen frisse autootje. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Advertenties