Van Deventer naar de molen zonder vleugels in Wijhe

Deventer
In de wetenschap vandaag een behoorlijke tippel te gaan maken, geniet ik extra van mijn koffie met gebak bij de bakker in Deventer. Rika heeft een man of twaalf bij elkaar verzameld om de etappe van Deventer naar Wijhe te lopen. Het is niet echt mooi weer, er vallen geregeld flinke buien en dan ben je natuurlijk weer net te laat met je regenjas. Het is niet koud, wat broeierig zelfs. Je plakt dus sowieso. Na een nogal chaotische rondwandeling in de prachtige stad (wandelaars kwijt, enzo), kiezen we het ruime sop van de IJssel. We lopen een stuk langs de rivier om daarna landinwaarts te trekken naar Olst. We passeren landgoed de Haere en havezathe Oud Rande. In Olst gaat zomaar ineens de zon schijnen. Na een stop op een zomers terras lopen we over de dijk Olst -Wijhe. Normaal gesproken kan dat niet, want  het is een druk bereden dijk, de verbinding tussen Zwolle en Deventer. Vandaag is de weg afgesloten en rijdt het verkeer juist onder aan de dijk. Rika die het niet kan geloven dat ze op de dijk mag lopen, tuimelt van ongeloof naar beneden en moet het de resterende kilometers met een blessure doen. Hopen maar dat de blessure meevalt.
Ijssel
Het meest bijzonder, en voor mij een onbekend stuk Nederland, zijn de Duursche Waarden. Het gebied bestond vroeger uit grasland, restanten van een oude rivierarm, enkele kleiputten en een grote zandwinningsplas. Rond de kleiputten is een dicht wilgenbos gegroeid. Het is een vrijwel ondoordringbaar woud geworden. We worden belaagd door muggen en moeten langs hoge brandnetels manoeuvreren. Na de Duursche Waarden is het nog een paar kilometer naar Wijhe. We hebben er minstens dertig opzitten als we neerstrijken op het terras in Wijhe, bij de molen zonder vleugels. Zo noemde een klein jongetje in de trein vanmorgen op de heenweg de molen zonder wieken.

Boerderij

 

Advertenties