Van de Wiener Bentelerscheidingsweg naar Markelo

Weldam
Wij verzinnen absurde etappes. Halen capriolen uit met het openbaar vervoer en kunnen toch steeds weer komen waar we willen. Het begint een soort sport te worden. Vandaag hebben we behoorlijk wat geluk. De heenreis naar het begin van de wandeling kost ons niets, omdat de chauffeur geen kaartjes bij zich heeft en wij geen strippenkaart. Hoe lang denkt vervoermaatschappij Syntus dit vol te houden?
De etappe van vandaag doet de naam van het pad eer aan. De ene na de andere havezate trekt aan ons voorbij. Of eigenlijk trekken wij voorbij aan de havezaten. Eerst is daar het speelse Wegdam, dan het voorname Weldam, vervolgens het strakke Nijenhuis, het oude Huize Diepenheim en tenslotte het in de steigers staande Westerflier. Dit soort bouwsels spreken altijd tot mijn verbeelding. Het liefst zou ik aanbellen en even ongestoord door zo’n huis dwalen. Terugkeren in de 16e of 17e eeuw. Maar dat zit er niet in. Voor ieder kasteel staat een bordje "Verboden toegang, Privxc3xa9". Het blijft dus bij fantaseren over het leven in lang vervlogen tijden.
Markelo bereiken we al vroeg in de middag. Het heeft een buitenlandse uitstraling, doordat het in een soort dal ligt. Het is er feest. Wij gaan op zoek naar de bushalte. Na een half uur stappen we in de bus terug naar Goor, waar onze auto staat. Deze chauffeur heeft wel de kaartjes bij zich. Maar ook hij matst ons. De hond mag gratis mee. En het is toch echt een grote hond, die niet op schoot past. Vooral over het openbaar vervoer zijn we vandaag erg tevreden.

Hond

Advertenties