Op borgtocht (7) Nienoord in Leek

Nienoord
Eigenlijk is Nienoord een beetje blijven liggen, bij de borgtochten. Het sprak me niet zo aan. Als je aan Nienoord denkt dan zie je vooral de drukte van het pretpark voor je en dat past op een of andere manier niet bij een borg. Maar goed, je doet de borgen of je doet ze niet. En Nienoord hoort er bij.

Vandaag op een prachtige herfstdag naar Leek vertrokken.
In het gezelschap van vijf borgtochtwandelaars ga ik eerst maar eens op zoek naar een kop koffie, in het borgrestaurant. Maar dat zit er niet in. In het restaurant wordt de deur demonstratief voor ons neus gesloten. "Ik ben nog niet open en ik heb het te druk om in mijn eentje zes kopjes koffie te maken". Persoonlijk heb ik in mijn eentje wel voor heter vuren gestaan. Tja de werkdruk is hoog in de horeca.
Over het landgoed lopen we naar Midwolde. Gasterij Het Theehuis, draait de hand niet om voor zes kopjes cappuccino en serveert er zelfs appelgebak bij. Als de recessie doorzet, dan zit die appeltaart er binnenkort misschien niet meer in, dus we genieten er extra van.

Na de koffie bezoeken we de kerk. We worden door een paradijsvogel op een bijna plechtige manier rondgeleid voor xc3xa9xc3xa9n euro per persoon. En wee je gebeente als je niet oplet! "Dit heb ik nu al twee keer verteld", beantwoordt hij een vraag van Tiny. In de kerk Toren_3bevindt zich het praalgraf, dat Anna van Ewsum liet maken na het overlijden van haar man, Carel Hieronymus, van Inn- en Kniphuisen, in 1646. Het werd vervaardigd door Rombout Verhulst, een belangrijke beeldhouwer in die tijd. Even waan je je in Florence. Maar het is niet alleen het praalgraf dat opvalt. Ook de prachtig gerestaureerde rouwborden en de herenbank trekken de aandacht. De rouwborden zijn vervaardigd ter nagedachtenis aan de bewoners van Nienoord. Destijds zag Nienoord er heel anders uit dan tegenwoordig. De borg is volledig afgebrand in 1850. Een borg mag je het nu eigenlijk niet meer noemen. Het is meer een landhuis.
Het laatste adellijke geslacht dat op de borg woonde, was de familie van Panhuys. In november 1907 stierven vier leden van deze familie een gruwelijke verdrinkingsdood toen hun rijtuig vlakbij Groningen in het Hoendiep reed. Ze hadden veel geld bij zich en de deuren van de koets aan de buitenkant op slot laten doen. Zij werden begraven achter de kerk. Waar het geld, uit de gezonken koets, is gebleven weet ook de gids niet te vertellen.

Praalgraf
Onze tocht voert in een grote boog om Midwolde heen naar Lettelbert. Vlak voor we de weg inslaan naar Lettelbert valt ons oog op het bordje "Zeldzaam mooi, open". We kunnen er niet zo snel achter komen wat nou precies zo zeldzaam mooi is. Maar we zijn Zeldzaam_mooi
gespot door Frits, die eerst even moet regelen dat het vuur onder de appeltjes laag gedraaid wordt, alvorens hij ons enthousiast rond leidt in de heemtuin. Frits vertelt ons alles over zeldzame en minder zeldzame planten en neemt ons vervolgens mee naar zijn eigen tuin, aan de overkant. Anneke, de tuinliefhebber onder ons, verdwijnt met Frits. Wij eten ons boterhammetje op het schoolplein van de school waar Frits 30 jaar werkzaam was. Anneke keert terug met een zak vol planten en zaden. We nemen afscheid van Frits alsof we hem al jaren kennen.

Via Lettelbert komen we bij het Leekstermeer. De lucht strakblauw. Uiteindelijk keren we terug bij Nienoord. Tja, het is een borg, maar in onze tocht van vandaag heeft hij slechts een bescheiden rol gespeeld.
Lettelbert

 

Advertenties