Een achtervolging bij Fort

Walkers
Tegelijkertijd met twee nordic walkers loop ik de 10-kilometerlange wandeling uit het Nieuwsblad van het Noorden van enkele weken geleden met de hond. De start is bij het dorpshuis in Fort. In eerste instantie lopen de “wokkers” een flink eind voor me. Zij nemen de linkerkant van de waterlossing, ik de rechter. Na een half uur lopen haal ik ze in. Ik ben beter in vooruit de route bekijken. Zij moeten steeds stilstaan om te kijken waar ze heen moeten.
Ik besluit flink de pas erin te houden, want ik houd er niet van, als er steeds iemand voor me loopt. Maar of achter me nou zo’n goed idee is? Ik raak er wat opgejaagd door. Na een paar bochten in het bos ben ik de “wokkers” zomaar kwijt. Even lijkt het of mijn voorsprong zo groot is, dat het gedaan is met het achter elkaar aan lopen. Maar nee hoor, daar heb je ze weer. Die geven zich niet zo gauw gewonnen.

Het is intussen lekker weer geworden. Een flets zonnetje prikt door de wolken. Ik hoor vogels fluiten. De wandeling is aardig, er zitten een paar verrassende paadjes in. Helaas ook veel asfalt. Het laatste stuk laat wel heel weinig aan de verbeelding over. Daar ligt Fort, en daar moet ik heen en dat is dan drie kilometer asfalt. Achter mij …… , de “wokkers”. Ik hoor ze niet, maar ik zie ze wel.

Modder

 

Advertenties