En dat heeft dan om precies te zijn 3 jaar en 1 maand geduurd

Landschap
Soms heb je dat, je begint ergens aan. En je maakt het niet af. Vanaf oktober 2006 ligt er nog een etappe Graafschapspad te wachten. Vandaag trek ik de stoute schoenen aan, morgen zal de herfst losbarsten. Herfst ….. nog even niet. Ik heb zomervakantie, deze week.

Ik heb 25 kilometer voor de boeg, als ik in Doesburg aankom. Ik weet niet of ik dat wel leuk ga vinden in mijn eentje. Meestal neem ik de hond mee, maar juist daarom ligt deze etappe er nog. Er mogen geen honden op de dijken langs Het Zwarte Schaar en de IJssel.
Ik loop door Doesburg naar het water. Er zijn nog wat “late toeristen” aanwezig. Ik moet aan de kant voor een enkele fietser. Maar veel stelt het niet voor. Van Doesburg naar Dieren volgt de route het Hanzestedenpad. Twee vliegen in een klap.

Net als ik vind dat ik nu wel genoeg dijk heb gezien, kom ik via een prachtig stuk in het kleinste stadje van Nederland, Bronkhorst. Bronkhorst heeft 160 inwoners. En hoe klein het stadje ook is, men krijgt het ook nog voor elkaar er een kermis op te bouwen.

Molen

Het terras van de Gouden Leeuw ligt in de zon. Ik ben toe aan koffie. Naast mij, bij de buren, vindt een interessant hoorspel plaats. Zij: “ik ga nog even plassen voor we weg gaan”. Hij: “ja doe dat maar, je weet nooit wat we onderweg nog tegenkomen”. Zij loopt naar binnen. Zegt tegen de ober. “Ober, voordat we verder gaan fietsen, wil ik graag even een plasje doen”. De ober zegt niet veel. Hij mompelt wat en wijst naar een hoek. Jammer dat ik zijn gezicht niet kan zien. Bij terugkomst vraagt de man aan zijn vrouw “wat ben je wezen doen”. Zelfs ik weet dat inmiddels. Zij: “ik ben wezen plassen, ga jij ook maar even, want je weet nooit wat we onderweg tegenkomen”.

Bronkhorst

Het wordt tijd dat ik verder ga. Je weet maar nooit wat ik onderweg tegenkom.
Ik loop naar het veer dat mij overzet naar Brummen. Ik ga de dijk weer op. Hier zijn geen fietsers. Ik kom niemand tegen. Wat me opvalt is dat ik over steeds meer hekken moet klimmen. En ik zie de markering van het Graafschapspad eigenlijk ook niet meer. Erger nog, ik zie steeds vaker een bordje “verboden toegang”. Ik kijk maar eens in mijn boekje. Nee dit is niet de route die in het boekje staat, merk ik. Een paar bochten naar links en rechts en ik ben weer op de goede weg. Ik zie Zutphen liggen. Over de IJsselbrug, bereik ik de stad.
Het heeft ruim 3 jaar geduurd, maar ik ben er. Het loopt verrassend snel in je eentje. Maar het is jammer dat er niemand bij is om op de markering te letten. Je bent zomaar op het slechte pad!

Advertenties