Het kan vriezen, het kan dooien

De winter laat nog steeds van zich spreken. Een rit die normaal- gesproken in drie kwartier te doen is, kost me deze zaterdagavond na een feestje, zeker anderhalf uur. Langs de vaart, glibberend over ijzel en sneeuw, over een bijna onherkenbare snelweg. Compleet verkrampt stap ik thuis uit mijn auto. Ik wil eigenlijk pas weer naar buiten als het voorjaar is.
De honden zijn het daar zondagochtend niet mee eens. Ze willen eruit, weer of geen weer.
Het dooit en het loopt zwaar in de zompige sneeuw. Het Dwingelderveld is in nevelen gehuld. Overal om ons heen drupt het. En het is stil, een enkele wandelaar waagt zich buiten. Dat het kan vriezen, weten we. Maar dooi, dat is toch even wennen.

Ria Ria2

   

Advertenties