De loop van de Reest – van Meppel naar IJhorst

De eerste zaterdag van de maand is er IJhorstermarkt, een uitdragerij van allerhande zaken die geen mens wil hebben. Uitgerekend vandaag, als ik een wandeling voor de Wandelpool organiseer. Alle straten zijn afgezet. Parkeren mag alleen op de hiervoor bestemde parkeerplaats. Een wandelaar denkt even in de berm te kunnen parkeren. Maar dat levert hem direct een parkeerbon op.
Als een soort schaapherder probeer ik de wandelclub bij elkaar te krijgen. Ik ren heen en weer tussen parkeerplaats en het café, waar we aanvankelijk afgesproken hebben. Nog net kan ik een dierminnende wandelvriendin ervan weerhouden niet acht konijnen te kopen. Het is dat we nog aan de wandel moeten, anders had ze zich vast over de rammen en  voedsters ontfermd.

We rijden met een paar auto’s naar Meppel, waar nog drie wandelaars zich bij ons zullen voegen. Ook op het station is het chaos. Er staat een trein op het perron die niet meer voor- of achteruit wil. Een andere trein staat stil voor het station. Twee wandelaars zitten erin.

Reest1_2
De Reest is zo’n 35 kilometer lang en vormt de grens tussen de provincies Drenthe en Overijssel. In Meppel begint de wandeling, maar eindigt de beek. De vijver in het Wilhelminapark werd gegraven om als waterbekken te dienen voor de wateroverlast van de Reest. We lopen verder en moeten over de spoorlijn, de A32 en de A28. Het eerste stuk is nogal rumoerig en niet inspirerend. Vanaf havezate de Havixhorst wordt het anders. Omringd door klepperende ooievaars lopen we om de havezate heen. Verder gaan we richting de Wijk. Op landgoed Dikninge staat de holwortel volop in bloei. Het schijnt dat er niet veel plaatsen zijn waar de plant zo uitbundig bloeit als op dit landgoed. In Halfweg houden we lunchstop bij Het Vergulde Ros. Een heerlijke nostalgische plek, met pluche op de tafels.

Reest2
Na de stop komt het wat moeizaam op gang. Door een aantal foute aannames van mij (dan zal dat wel nummer 5 zijn) lopen we verkeerd en moeten we terug. Dat de boswachterij Staphorst zo groot is, wisten we niet. Er lijkt geen eind aan te komen. Onderweg maken we nog kennis met de reddingshondenbrigade Overijssel. Zij trainen honden op het vinden van liggende, zittende of hangende mensen (zo is het ons echt verteld). Weer wat geleerd.

Na 25 kilometer zit de eerste etappe erop en kunnen de paasdagen wat mij betreft beginnen. In IJhorst is de rust wedergekeerd, alsof er nooit iets gebeurt. En de politie? Ach die komt op de eerste zaterdag van de volgende maand wel weer eens kijken. Ik plan de volgende etappe maar gewoon op een tweede zaterdag.

Advertenties