Op weg naar het beloofde zand

Wadlopen
Met wandelvriend, tevens wadloopgids, Chris naar Ameland; ook dat hoort voor mij bij de terugkerende evenementen van de zomer. Chris haalde eerder dit jaar de New York Times met het "mudwalking". Dus het is niet zomaar iemand met wie wij meelopen. Klik hier voor het artikel.
Om 8.45 uur melden we ons in Holwerd, Nienke en ik. We voegen ons bij een gezelschap uit Noord-Holland en stappen het slik in. Het lijkt allemaal mee te vallen, al keuvelend glijden we achter elkaar aan. Zo'n anderhalve kilometer verderop wordt het slik dieper en wordt het lopen behoorlijk zwaar. Net als ik denk in de eeuwige slikvelden terecht te zijn gekomen en overweeg het volgend jaar het wadlopen maar een keer over te slaan, staan we op een zandplaat. Het beloofde zand!
 Wadlopen2 
Daarna lijkt de wandeling op een strandwandeling met af en toe een geul die we door moeten. Het water is lekker van temperatuur en komt niet hoger dan de navel. De wolkenpartijen zijn prachtig, het licht betoverend en het is bijna windstil. Voor we aan land gaan moeten we nog eens 1,5 kilometer slik door. Het is een "zwaar jaar". Eerdere jaren liep je zo van het zand de vaste wal op, kan ik mij herinneren.

Na een poetsbeurt bij de wasplaats, is het tijd voor koffie met appeltaart en een  Nobeltje. Chris neemt de boot terug van half drie en wij fietsen naar Het Oerd. Het Oerd is een onbewoond duingebied aan de oostkant van Ameland. Vanaf het uitzichtplateau heb je een prachtig uitzicht op zowel de Waddenzee als de Noordzee. We lopen een paaltjeswandeling van vier kilometer door het gebied en gaan nog even het strand op.

Duin
We fietsen door de duinen naar Nes, waar we op een terras neerstrijken en genieten van de nazomer. De veerboot brengt ons terug naar Holwerd. Een dagje waddeneiland is een dagje vakantie. Zeker als het weer zo mooi is als vandaag. Dit is zo'n dag waaraan ik van de winter met weemoed zal terugdenken. Zucht!

Ameland
 

Advertenties