Drenthepad revisited (1)

Al eerder liep ik het Drenthepad. Een tijdje geleden kocht ik het vernieuwde boekje, liep een paar etappes en daar bleef het bij. Zou het niet mooi zijn de route weer eens in zijn geheel te lopen?
Met Chris spreek ik af dat we voor de Wandelpool twee etappes per maand organiseren. Dat moet ons veel hoofdbrekens besparen. Maandenlang hoeven wij geen routes te verzinnen en voor te lopen. Eitje!
In Ruinen ontmoeten wij elkaar. Het is de bedoeling dat we carpoolen naar het beginpunt. Daar wachten nog wat mensen die met de trein zijn gekomen. Er wordt gebeld. Er is nog iemand onderweg die haar portemonnee is vergeten bij een tankstation en er komt iemand aanlopen die werd afgezet. Het aantal zorgvuldig berekende auto’s slinkt dramatisch. Nou ja, we zien wel. We vertrekken met twee auto’s naar Beilen. In Café De Linde, komen we bij elkaar. Hulde aan het café, het is speciaal voor ons open gegaan, de cappuccino bevat echte melk en de ontvangst is gastvrij.
We gaan op pad. 20 kilometer liggen voor ons, het is prachtig weer. De zon schijnt. De sfeer is opperbest. We lopen Beilen uit en komen op het Terhorsterzand, een oud heideveld met mooie jeneverbessen. Als we de A28 zijn overgestoken lopen we het Nationaal park Dwingelderveld in. We zullen hier de rest van de dag vertoeven. Prachtig herfstbos, rood en geel, vennen, heide. Lange rechte stukken over de Dwingeloosche heide brengen ons in de bewoonde wereld. We passeren molen de Zaandplatte en een paar typisch Drentse keuterijtjes.
Op de Brink in Ruinen zitten we na op het terras. Bizar voor november.
Daar begint ook weer een ingewikkelde rekensom met auto’s en passagiers. Het is hogere wiskunde. Een eitje? Nou niet echt. Uiteindelijk heeft iedereen een plek in een auto en komen de chauffeurs van eerder die dag bij hun auto’s terug. Op weg naar huis kijk ik voor de zekerheid nog even in Ruinen of we per ongeluk nog iemand vergeten zijn. Ik zie niemand.

Advertenties