Geluk, wat is dat eigenlijk? Het is een vraag die mij vandaag in het Nationaal Park de Hoge Veluwe bezighoudt. Je hebt geluk, je bent gelukkig, je maakt anderen gelukkig.

Geluk hebben we vandaag. Een dichte mist, lijkt in de buurt van Hoenderloo plotseling verdwenen. Alsof er een knop omgaat. Door het omzetten van die schakelaar ligt de De Hoge Veluwe, boven verwachting, in volle zonnige glorie aan onze voeten.

Vanmiddag zullen we het Jachtslot Sint Hubertus bezoeken.  Er is een themarondleiding “Een jachthuis, een prachthuis”. Voor het zover is  gaan we op zoek naar het graf van het echtpaar Kröller-Müller. Het ligt begraven op de zuidhelling van de Franse berg. Je kunt niet bij de graven komen, maar van bovenaf wel een glimp van opvangen.

De familiegeschiedenis van de Kröller-Müllers is intrigerend. Helène Müller werd geboren in het gezin van een Duitse industrieel. Ze trouwde in 1888 met de Nederlandse zakenman Anton Kröller en kreeg met hem vier kinderen. Aan geld geen gebrek. Helène ging kunst verzamelen. Met de twintig jaar jongere vertrouweling Sam van Deventer deelde zij haar belangstelling voor de kunst. En of dat het enige was dat zij deelden, daarover doen verschillende speculaties de ronde. Opmerkelijk is dat Sam pas trouwde toen Helène al was overleden en dat hij een graf kreeg op de Franse Berg, in de nabijheid van de graven van het echtpaar.

Helène, hoofd bouwzaken van het Müller-concern, liet op de Hoge Veluwe, door J.P. Berlage, het Jachtslot Sint Hubertus bouwen.  Het was,  in eerste instantie, het buitenverblijf van de familie. Op de Veluwe kwam zij tot rust, er werd gejaagd en paard gereden en er werden gasten ontvangen. Helène was een nogal moeilijke dame en menigeen kreeg het met haar aan de stok. Zo ook Berlage. Hij stapte nog voor voltooiing van het jachtslot op.

Een rondleiding door het jachtslot leidt je van de ene verbazing naar de andere. Kosten noch moeite werd gespaard. De perfectionistische Berlage, maakte van het huis een totaalkunstwerk. Vloeren, wanden, lampen, meubels, ja zelfs lichtknopjes werden door hem ontworpen. Volledig symmetrische ontwerpen, tot in detail uitgewerkt. Vakwerk om van te smullen. Vanuit de centrale hal, bezoeken we o.a. de rookkamer, een gastenvertrek en de vertrekken van de dienstmeisjes. Het huis was voorzien van de modernste snufjes: centrale verwarming, een radiator waar je handdoeken op te drogen kon hangen en een lift. Voor de twintiger jaren was dat behoorlijk vooruitstrevend. Zou je er gelukkig van worden om in dit huis te wonen? Helène lijkt op de foto’s niet erg gelukkig. Word je gelukkig van perfectie of word je dan te veel geconfronteerd met je eigen leven dat verre van perfect is?
Het doek gaat dicht, de zon gaat onder. De Veluwe hult zich in nevelen. Ik was er vandaag. Gelukkig.

Advertenties