Land in winterslaap; tussen Vollenhove en Ossenzijl (Zuiderzeepad 20)

We zitten al vroeg in de bus die ons naar het startpunt van deze etappe op het Zuiderzeepad brengt. We zijn de enige passagiers in een verder lege bus in het verlaten landschap van de Noordoostpolder. Dan plotseling, ergens tussen Vollenhove en Marknesse, stroomt de bus vol met mensen van verschillende pluimage; Afrikanen, Aziaten, mensen met kinderwagentjes en boodschappentassen. En ineens voelt het of we in Den Haag in lijn 10 zitten. In Marknesse stappen we met een deel van het kleurig gezelschap over op de bus richting Zwolle. In Vollenhove staan we weer met beide benen in de Hollandse realiteit, aan de voormalige Zuiderzee.

De dijk die ons naar Blokzijl brengt is nog in winterslaap. Mist, water en rietkragen, verder niets. Toch horen we het voorjaar, de vogels worden wakker.
Blokzijl ademt een rijk verleden. Een handelsstadje aan de Zuiderzee met meer aanzien dan het Vollenhove waar wij vandaan komen, zullen wij later horen. Op zoek naar koffie treffen wij een mevrouw, die wij vragen naar een adres waar we kunnen pauzeren. Met elkaar komen we tot de conclusie dat er niets open is. De gastvrije mevrouw biedt ons aan bij haar thuis koffie te drinken. Ach waarom ook niet? We zitten prima in de voormalige slagerij van Blokzijl. Lekker kopje koffie, stukje koek, pratend over het Blokzijl van vroeger en nu. Mooie aanleiding om mijn oma ter sprake te brengen, die afkomstig was uit Blokzijl. En zo hebben we het over mensen en verleden en proberen we puzzelstukjes aan elkaar te passen. Omdat ik de kennis over mijn familie zaliger niet direct paraat heb, spreken we af later terug te komen op de familiegeschiedenis door mailadressen uit te wisselen.

Het wordt tijd om op te stappen. Blokzijl laten we met een goed gevoel achter ons. Even verderop ligt het kerkhof van Baarlo. Hier ligt meester De Dood begraven, de laatste schoolmeester van het even verderop gelegen Nederland. Vanuit Nederland begon men met het winnen van turf in de Weerribben. Toen aan het eind van de 19e eeuw het veen op was, werd Nederland verlaten en moest de school sluiten. Krimp is van alle tijden.

Het is een prachtige route die volgt, door de moerasgebieden van Wieden en Weerribben, langs de vervenershuisjes rond Kalenberg, het riet en de rietschoven die als mannetjes in het landschap staan. De mist geeft deze wereld iets mystieks.
Het is een prachtige, bijzondere dag. Soms heb je van die dagen.

Advertenties