Nedersaksen op het Drenthepad (11)

De vorige etappe van het Drenthepad waren we geëindigd bij het Hunebedcentrum in Borger en daar beginnen we vandaag. Het is er uitgestorven, de deuren nog stijf dicht. Geen koffie dus. Het miezert een beetje, maar veel stelt het niet voor. We verlaten Borger en gaan richting Het Buinerveld, waarin een aantal gletscherkuilen schuilgaat. Overblijfselen van de één na laatste ijstijd, waarin deze kuilen waarschijnlijk nog lang gevuld bleven met ijs.
Al snel gaat het gesprek over het Nedersaksisch. Het grootste deel van het gezelschap bestaat uit Groningers en Drenthen. De een is meer met het Nedersaksisch opgegroeid dan de ander. Voor velen was het geen taal waar je trots op was maar waartoe je veroordeeld was. Iedereen kon aan je horen waar je vandaan kwam en velen schaamden zich daarvoor. Als je echt iets wilde voorstellen, dan sprak je Nederlands en geen Nedersaksisch. Wat jammer en wie heeft dat eigenlijk bedacht? Taal is cultuur en cultuur moet je koesteren. Ik verzoek dan ook een ieder in mijn nabijheid zoveel mogelijk Nedersaksisch te praten. Als ik het niet begrijp, vraag ik wel om een vertaling.

Door het bos gaan we naar Exloo. Bij de bakker is er koffie en gebak natuurlijk. En passant ontfutsel ik de bediening nog het adres van de leverancier van de picknickbanken. Zo’n bank zie ik wel bij ons voor de deur staan.
Even voorbij Exloo lopen we het Molenveld op. Sporen van de bosbrand van twee jaar geleden zijn er nauwelijks meer. Fantastisch hoe de natuur zich voortdurend herstelt. De natuur laat zich minder snel iets afnemen dan wij mensen. Nedersaksen neem er een voorbeeld aan.

Advertenties