De laatste twee etappes van het Drenthepad (15,16)


De klad kwam er niet in. De tweede keer dat ik het Drenthepad liep, gebeurde dat gedisciplineerd. In minder dan een jaar werden tweewekelijkse etappes gelopen met een min of meer vaste groep. Werd er een etappe gemist, dan werd die ingehaald. Kortom de vaart bleef erin zitten.

De voorlaatste etappe is een inhaaletappe die ik  loop met een wandelaar die nog niet zo lang geleden op mijn pad kwam. Het klikt tussen ons en we babbelen over van alles en nog wat. Voor we er erg in hebben zijn we van Elp naar Hooghalen bewogen. Een heerlijk schaduwrijke etappe, door de boswachterij Hooghalen, langs het herinneringscentrum Westerbork. Het is er druk en ook al zijn we er al vaak geweest er is daar altijd wel iets dat je aangrijpt. Het terrein verlaat ik steeds weer met de overtuiging dat vrijheid en democratie groot goed zijn!

Zo rustig als deze etappe, zo luidruchtig verloopt de laatste etappe van het Drenthepad. Met een redelijk voltallige club beginnen we aan de slotkilometers van de 324 kilometerlange tocht. Dit keer heeft de groep zich gestoken in geruite lange kousen en een hoed op het hoofd gezet, de zogenaamde “Krasterlook”. De look van mijn mede-organisator en wandelvriend. De tocht gaat van Hooghalen naar Beilen over de kleurende heide van het Hijkerveld.
Onderweg sluiten we met elkaar af. We houden een picknick, er wordt gezongen, een wedstrijd gehouden en er worden prijzen uitgereikt. Een medewandelaar heeft een medaille voor de deelnemers gemaakt. Die bungelt vanaf vandaag gezellig aan mijn rugzak.

Advertenties