Enkhuizen here we come! Zuiderzeepad (24, slot)

3,5 jaar geleden begonnen Jos en ik aan het Zuiderzeepad. Vandaag lopen we de laatste etappe, van Rijs naar Stavoren en varen over met de lijndienst  naar Enkhuizen.

Het is inmiddels behoorlijk ingewikkeld geworden om op het beginpunt te komen. We krijgen gelukkig een lift. In het Rijsterbos vinden we  statige lanen en vallende bladeren. Even later lopen we naar het Mirnser Klif, aan de rand van het IJsselmeer. Je verwacht het niet bij Friesland, maar het landschap begint wat te glooien. We lopen weer landinwaarts en komen bij Bakhuzen. Na Bakhuzen gaan we wederom richting water, struinend door het hoge gras van graskades. Het kleinste Zuiderzeehaventje vinden we in Laaxum. Een man wacht op de komst van een vissersbootje. Het bootje is het  IJsselmeer op gevaren om bot te vangen. Bot  moet heerlijk zijn, als we de man mogen geloven. Hij vertelt ons dat hij  is opgegroeid in het dorp en als kind mee ging  met de vissers  het IJsselmeer op. Later is hij  zelf gaan varen, eerst als matroos en vervolgens  als stuurman op de vaart. Nu vaart hij niet meer, maar de liefde voor het water is er nog steeds.

Als we de dijk weer opgaan, zien we  Stavoren liggen. Haast hoeven we niet te maken. We hebben nog 2,5 uur voordat het bootje ons naar Enkhuizen zal brengen. We drinken een borrel op de goede afloop.

Even over zessen, vertrekt het bootje. De duisternis valt over het water, Stavoren verdwijnt achter ons. In de verte zien we de lichtjes van Enkhuizen. We zijn rond! 400 kilometer verder, 3,5 jaar later. Ons eindoordeel is eenduidig: het Zuiderzeepad is een fantastisch leuke en afwisselende langeafstands wandeling. We zullen haar missen.

Voor een verslag van alle etappes van het Zuiderzeepad klik hier.

Advertenties