Knapzakroute Nieuw-Roden – Nietap in de lente!

Wat kun je verwachten van het gebied tussen het Groningse Leek en het Drentse Roden? We zullen het zien vandaag. Het startpunt van mijn wandeling is bij de kleine hervormde kerk middenin het dorp Nieuw-Roden. Het dorp dat ooit bestond uit louter plaggenhutten. Ik ga op pad met vijf vrouwen. Koffie heb ik achterin de kofferbak, de horeca is nog gesloten.

Het is heerlijk voorjaarsweer, een voorzichtig zonnetje prikt door de wolken. Nog geen half uur van het beginpunt staan wij voor een hek, waar stroom op staat. We zien wel dat er ooit een doorgaand pad was, maar nu is er geen doorkomen aan. We moeten door het weiland. Het is altijd afwachten of je geen boze boer of valse hond op je pad vindt. Het gaat goed, al worden we wel opgewacht door de eigenaar van zowel het pad, als weiland. Hij, de boer, is niet boos en legt ons uit dat er door de ruilverkaveling geen recht van overpad meer is en dat hij  het pad bij zijn weiland heeft getrokken. En passant meldt hij dat er 5000 volt op het hek staat. Maar boos? Nee, dat niet. En ….. hij heeft dit trouwens al lang doorgegeven aan die makers van die knapzakroute. Goed, deze hindernis hebben we gehad.

We lopen door een bosje met de klinkende en goedgekozen naam “Natuurschoon”. De hoeveelheid bosanemonen is overweldigend. Mijn hart maakt een sprongetje van vreugde. Het is lente! We maken een praatje met een groep mensen die een schoonmaakactie houdt in het bos. Even verderop komt een auto ons tegemoet. De chauffeur zet de ruitensproeiers en -wissers aan. “Zie ik dat nou goed, vind ik hier zes vrouwen op mijn pad?” Met een brede grijns laat hij zijn raampje zakken. Het is lente, ik zei het al.
We schampen het Leekstermeer en zetten koers richting Leek. Op de brug over het Leekstermaar, raken we aan de praat met een man op een fiets. “Wij fietsen hier altijd, mijn vrouw en ik”. Wij zien geen vrouw. De man wijst op zijn fietstassen. “Soms gaat ze mee, niet altijd”. We krijgen beelden van een urn die van schoorsteenmantel naar fiets wordt gedragen en andersom. We vragen niet verder.
Borg Nienoord leent zich voor een chique pauze. We moeten helaas concluderen, dat afgezien van het interieur, het niet echt heel bijzonder is. De koffie is lauw en wordt opgediend in wel heel erg kleine kopjes. Als we verdergaan regent het. Sappige, groeizame voorjaarsregen. Vanaf Nietap volgt wederom een stukje bos en een waanzinnig saai stuk, over lange, rechte wegen waar geen eind aankomt. Het laatste stuk door het weiland en over een sintelpad, maakt het allemaal weer goed en ook Café Da Vina, doet er alles aan om ons met een goed gevoel naar huis te laten gaan.

Advertenties