De Loop Langs De Hunebedden, etappe 3 en 4

Diever – Appelscha

Tijd vliegt.We zijn nu twee etappes verder, maar door vakantie in het buitenland had ik niet eerder tijd om te schrijven. Wellicht is het alleen mijn tijd die vliegt, want hunebedden liggen al zo’n 5000 jaar te liggen en hebben tijd zat. Ach was ik maar een hunebed!

Eind juli en deze week liepen we twee zomerse etappes van de Loop Langs De Hunebedden. De etappe van Diever naar Appelscha en van Appelscha naar Veenhuizen.In Diever is het op deze vroege zondagochtend al een gezellige drukte. Het eerste hunebed dat wij passeren ligt aan de rand van het dorp. Het is de D52. Professor Van Giffen, de man die veel archeologische onderzoek deed, heeft alle hunebedden in kaart gebracht en een nummer gegeven. Vierhonderd meter verderop ligt een steenkist, een klein hunebed zonder dekstenen.
Het is een prachtig warme zomerdag en het bos biedt verkoeling en veel muggen. Het fonkelnieuwe boekje loodst ons door het landschap. Maar op een zeker moment gaat het mis. De aanwijzingen kloppen niet. Waar we links moeten, zoals later blijkt, gaan we rechts. Gelukkig zijn Nederlandse bossen nooit helemaal verlaten. Een mountainbiker wijst ons de weg naar het sluisje en dat is maar goed ook, want het zou anders een flinke dwaalpartij zijn geworden.
Na deze puzzel te hebben opgelost (er mist een stukje in de routebeschrijving) lopen we het resterende deel van de etappe zonder problemen. We gaan over het Aekingerzand en voor we er erg in hebben staan we in het centrum van Appelscha, waar het nu wemelt van de toeristen. De nazit houden we, waar we eerder begonnen vandaag, op het terras in Diever.


Appelscha – Veenhuizen

Deze dinsdag is het niet het boekje dat ons op een dwaalspoor brengt, maar mijn logica. Mijn idee is dat een routebeschrijving van een langeafstandswandeling je nooit terug zal sturen naar waar je vandaan komt, dus loods ik mijn gezelschap linksaf, terwijl we rechtsaf moeten in de richting waar we vorige keer vandaan kwamen. Een Drents kwartiertje en een kilometertje extra, tellen we bij deze etappe. Als we onze draai gevonden hebben, lopen we gemakkelijk, zonder veel moeilijkheden naar de uitkijktoren van het Fochteloërveen. Boven houden we onze lunchpauze en komen wij de ins en outs te weten van het hedendaags vogelen. Een man heeft zich met verschillende kijkers geïnstalleerd voor de grote ramen van de uitkijktoren. Hij vertelt over zogenaamde vogelliefhebbers die voor het afvinken van hun vogellijstje en “het erbij zijn” juist de vogels verjagen en meer kwaad doen dan goed.  Deze vogelaar zal het zeker niet melden als hij iets bijzonders op zijn pad vindt. Kortom, het is ook altijd hetzelfde liedje: menselijk gedrag ontaardt snel in borstklopperij en grenzeloosheid.

Na onze stop, op grote hoogte, gaan we het veen in. Het is prachtig. De heide bloeit, de lucht is blauw en de wolken steken strak af tegen de hemel. We struinen door het veld, over smalle drassige paden. We denken dat we verkeerd zijn, maar de route klopt. Aan het eind van een overwoekerd pad, staan we bij een grenspaal en stappen we van Fries grondgebied over op Drentse bodem.
Even verderop gaan we het bos weer in. Het is het voormalig Kolonieveld van Veenhuizen. Rond 1830 was alle grond tot landbouwgrond ontgonnen en halverwege de 19e eeuw lag het land braak omdat er te weinig mankracht was om het te bewerken. De Staat der Nederlanden beboste de slechtste landbouwgrond. Over Veenhuizen schreef ik regelmatig blogs. Ik kom er vaak, vanwege mijn werk in het gevangenisdorp. Een dorp met een boeiende geschiedenis, cultureel erfgoed. Meer informatie over Veenhuizen is te vinden op http://www.veenhuizenboeit.nl
Nu ik er over nadenk: een hunebed hebben we niet gezien vandaag.

 

 

Advertenties