Paradijs op aarde

Als er een paradijs op aarde bestaat dan hebben we dat hier, in de buurt van Bodmin, in Cornwall, gevonden. Een groene oase met daarin een klein, maar heel fijn, vakantiehuisje aan een immer ruisend riviertje, the river Fowey. Voor wie de schilderijen van Waterhouse kent, ik heb het gevoel dat ik een van zijn schilderijen terecht gekomen ben; werkelijk sprookjesachtig! We hebben hectares tot onze beschikking; bos, vijvers, rivier en  grasvelden. In een woord prachtig. Stuur me een mailtje als je het adres wilt hebben.
Jammer dat we hier vooral grijs weer treffen deze week. Drizzle, mizzle en regen die ook gewoon regen mag heten. Zodra we richting de kust rijden, klaart het meestal op en in Cornwall is het nooit koud. Om te wandelen is het eigenlijk perfect weer. Slechts een half uur hebben wij een bui moeten trotseren in regenjas.

De zondag gebruiken we als rustdag. Een verkenningswandeling in onze groene oase en dan richting bijbehorende “rodroom” en “poolroom”, waar we kunnen darten, poolen en snookeren en waar wifi is. Eens was dit een vissersparadijs, waar je kon vissen op forel en zalm, maar de eigenaar is overleden en een  deel van het terrein staat te koop. De eigenaresse vertelt dat ze het huisje wel houdt. Laat het in godsnaam onaangetast blijven.

Deze week maken we verschillende wandelingen langs de kust.  St. Anthony’s Head is de meest zuidwestelijke punt van het schiereiland Roseland. Een afwisselende wandeling voert over de kliffen met uitzicht op  rotsen, zee en op St. Mawes en Falmouth. Het laatste stuk gaat langs graanvelden en vriendelijke bebouwing.
Ook de wandeling de dag erna aan de Atlantische kunst bij St. Agnes is geweldig.

Onderweg naar St. Ives, bezoeken we de indrukwekkende kliffen van Devil’s Mouth. De overvolle parkeerplaatsen bij St. Ives zeggen genoeg. Dit is een populaire bestemming voor dagjesmensen. We parkeren de auto op een rugbyveld, dat als parkeerplaats wordt ingezet bij extreme drukte en eten fish & chips op de boulevard, die overspoeld wordt door Engelsen van diverse pluimage. Te dikke mannen met indrukwekkende tatoeages en te dikke vrouwen met kindjes in roze jurkjes, gezinnen met opgepoetste hondjes, keurig oude omaatjes en twee Nederlandse toeristen die dit puur amusement vinden. Op de terugweg rijden we van St. Ives naar St. Just, een fantastisch traject, waar we een andere keer wat meer tijd voor uit moeten trekken.

Dicht bij het vakantiehuisje ligt Bodmin Moor, met de auto maken we een tocht door het zompige heidegebied. We bezoeken de kerk van St. Neot, met indrukwekkende glas-in-lood ramen. Even verderop ligt de verzameling stroomversnellingen van de Golitha Falls. We klimmen en klauteren over de rotsen van het ene naar het andere uitzichtspunt. Op de parkeerplaats maken ze in een omgebouwde paardentrailer, de heerlijkste pulled pork en hamburgers. Een betere lunch zullen we deze week niet krijgen.
We rijden verder naar het dorp Minions waar een aantal steencirkels uit de bronstijd te vinden is. The Cheesewring is een gestapelde rotsformatie op een heuvel, die wij uiteraard ook beklimmen. We genieten van een prachtig uitzicht op oude tinmijnen in een desolaat landschap.

Onze laatste dag in Cornwall gebruiken we voor een bezoek aan de Lost Gardens of Heligan.  “Heligan, dat al meer dan 400 jaar in het bezit is van de familie Tremayne, is een van de meest mysterieuze landgoederen in Engeland. Tegen het einde van de negentiende eeuw waren de duizend acres op hun hoogtepunt, maar een tiental jaren later (na de Eerste Wereldoorlog) lag deze ‘Schone Slaapster’ toegedekt met een groene sluier van doornstruiken en klimop. Decennia van verwaarlozing en de vernietigende orkaan van 1990 hadden de Lost Gardens  of Heligan moeten reduceren tot een voetnoot in een geschiedenisboek.

Het lot besliste echter anders en de romantiek van het verval ging met de fantasie van Tim Smit, een in Nederland geboren Engelse zakenman, en John Willis, die de tuinen geërfd had, aan de haal. Hun ontdekking van een kleine kamer, begraven onder een afbrokkelende muur in de hoek van een van de ommuurde tuinen, was de sleutel tot het geheim van de erfenis. In de kalkstenen muren staat nauwelijks leesbaar gegrift “Kom hier niet om te slapen of te sluimeren”. Daaronder de datum samen met de namen van degenen, die hier hebben gewerkt – Augustus 1914.  In hen ontwaakte een geweldig verlangen om deze eens zo glorieuze tuinen in alle opzichten nieuw leven in te blazen en om het verhaal te vertellen, niet over voorname heren en dames, maar over de ‘gewone’ mensen, die deze tuinen groot hebben gemaakt, voordat zij gingen vechten in de Eerste Wereldoorlog.

In eerste instantie hebben we de magie van Heligan nog niet direct te pakken. Dat komt pas later en vooral als je de jungle betreedt. In een woord majestueus. Dat geldt ook voor de moestuin, de kassen en de bloementuin. Je kunt hier gemakkelijk een dag doorbrengen.
Wij maken aan het eind van de middag nog een korte wandeling bij Dodman Point, waar ook een heerlijk strand ligt. En dan wordt het tijd om onze spullen weer in te pakken en afscheid te nemen van de Gamekeepers Cottage.

Advertenties