Loop Langs de Hunebedden (13)

Valthe – Emmen

“Retteketet naar hunebed!
Wat een heerlijke voorjaarsdag. Ik zie een beetje op tegen de etappe van vandaag. Ik heb op de kaart gezien dat we door de bebouwde kom van Emmen lopen en daar vind ik het vandaag nu juist geen weer voor.  Maar goed als je alle hunebedden wilt zien dan moet je er iets voor over hebben.
Valthe laten we achter ons en we hebben al snel onze eerste twee hunebedden te pakken. Twee mooie exemplaren, prachtig gelegen. Iets verderop, na het onderduikershol, doemt de D35 op aan de rand van een heideveld.
Er volgt een lang stuk door het Valtherbos. Ik vraag het maar even aan een man met hond. “Ligt hier een hunebed?” Hij zegt van wel. In het boekje staan wonderlijke aanwijzingen: “ga op de 5-sprong, het tweede pad rechts”, maar dat is gewoon rechtdoor. Net als ik denk dat we verkeerd zijn gelopen, blijkt het toch te kloppen.  Een prachtig drietal ligt hier op een heideveld .  Je kunt er heerlijk tegenaan leunen. We draaien onze bleke neuzen naar de voorjaarszon.
Er komt een scooter aanrijden. Hij wordt geparkeerd naast het hunebed, waar we zicht op hebben. Een jongen en een meisje klimmen erop en roken een sigaretje. Twee wandelende dames naderen van de andere kant. Ik zie ze denken: “potverdorrie, alle hunebedden bezet.” Maar niet getreurd, er staat nog een derde.

Het Valtherbos gaat geruisloos over in de Emmerdennen. In de wijk Angelslo liggen de D46 en D47 zomaar middenin een woonwijk. Regelmatig zijn ze slachtoffer van vandalisme. Er waren plannen om er zand overheen te doen, maar gelukkig staan ze nog uitgebreid te pronken. Vervreemdend, maar zo Drents.  Ook dit is Drenthe!
Vlak voor het eindpunt van vandaag, het station van Emmen, ligt in het bos een erg mooi exemplaar. We houden even halt, voordat we bij Café Groothuis aan de borrel gaan. En dan ………..  is Gerda haar telefoon kwijt.

De rustige nazit schiet er een beetje bij in. Wat nu? Ik loop terug naar het hunebed en kijk onderweg of ik het toestel zie. Niks van dat alles. We zoeken gezamenlijk nog bij het hunebed, maar vinden niks. Gerda schrijft haar toestel af en we keren allen huiswaarts.
Nog die middag is er een mailtje van Gerda. Ze heeft haar telefoon terug.
Iemand had hem gevonden en een willekeurig telefoonnummer in haar telefoon gebeld. Het bleek een vriendin te zijn die op dat moment op een terras in Emmen zat.  De man heeft de telefoon bij de vriendin gebracht en vervolgens bracht de vriendin hem naar Gerda. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en Emmen kan wat ons betreft niet meer stuk.

Advertenties