Finito, over en uit

Wassenaar – Den Haag

We waren twee jaar onderweg eerst van Deventer naar Hollandsche Rading, toen van Bad Bentheim naar Deventer en uiteindelijk van Hollandsche Rading naar Den Haag. De grillige planning van het Marskramerpad had alles te maken met een eerder gelopen wandeling, waardoor het beter leek Twente wat later aan te doen en de bossen van de Veluwe te belopen in de winter. Ach ja, je bedenkt wel eens wat.
Vandaag dus echt de allerlaatste etappe. Van Wassenaar naar Den Haag. Het zal een gedenkwaardige dag worden.
Een van onze medewandelaars die in Zwolle bij ons in de trein stapt belt dat ze erin zit, maar voorlopig blijft waar ze is omdat ze een oud-college is tegengekomen. Net als wij lekker zitten te doezelen schalt uit de luidsprekers: “Willen Dorus en Ria bij mamma komen in de fietswagon halverwege de trein?” We doen net of dit bericht niet voor ons bestemd is. Maar als dan voor een tweede keer de boodschap door de intercity Leeuwarden – Den Haag galmt, besluit Dorus toch maar even te gaan kijken wat “mamma Gerda”voor probleem heeft. Gerda heeft geen probleem, maar vooral een vrolijke conducteur getroffen.

Op station Leiden wachten we op de bus naar Wassenaar. Een man met een grote tas  komt naar ons toe, kijkt ons met grote ernstige ogen aan en meldt dat de minister van financiën van de Oekraïne is afgetreden. Hij voegt nog toe dat de rest van het kabinet ongewijzigd is gebleven. Of wij dat wel weten. In het antwoord lijkt hij niet geïnteresseerd, want hij is al weer weg. We wachten op de bus, die ons afzet in Wassenaar en waar Marianne zich bij ons voegt. Al snel lopen we door het prachtige Wassenaar. De bladeren zijn van de bomen en de landgoederen liggen er kaal doch voornaam bij. De hemel is blauw, de zon schijnt. Wat een apotheose! De rustige villawijken van Wassenaar, met op de achtergrond het geluid van de N44, gaan bijna ongemerkt over in Haagse. Voor we er erg in hebben lopen we in het centrum. Bij de Posthoorn op het Korte Voorhout is het goed toeven. Co van Dijk, Van Kooten en de Bie, Bart Chabot en vele anderen gingen ons voor, zo blijkt uit de foto’s aan de wand. We lopen langs het Mauritshuis, over Binnenhof, Kneuterdijk en Lange Voorhout om vervolgens via de Dennenweg richting Plein 1813 en Vredespaleis te gaan. Bekend terrein voor mij, er ligt hier op iedere straathoek wel een herinnering. Overal gewerkt, gefietst of gezoend. Ik ben er al vijfentwintig jaar weg, maar toch houd ik nog altijd van Den Haag. Er is geen stad die ik zo van binnenuit ken als Den Haag.
Scheveningse bosjes, Van Stolk Park, Belgisch Park, Scheveningen. we zijn precies op tijd voor een geweldige zonsondergang. Beter afsluiten dan in het Kurhaus kun je niet. Ach je wijntje  kost er misschien een eurootje meer, maar wie maalt erom. Het glas laat zich goed smaken.
Voordat we de terugreis maken, rest ons nog een typisch Haags festijn bij Vishandel Simonis. Aan de haven kun je in een afgeladen restaurant verse vis eten volgens een soort McDonalds formule. Je bestelt je eten en wacht tot je nummer wordt omgeroepen en op een groot beeldscherm wordt getoond. Even zwaaien met je arm en de vis komt je kant op. Voor het hele verhaal van het Marskramerpad klik hier

Advertenties

Marskramers in de regen

Leiden – Wassenaar

Het gebeurt ons zelden dat we een groot deel van de dag in de regen lopen. Vandaag moeten we eraan geloven, na maanden van prachtig weer. Dus paraplu mee en toch maar gewoon gaan. Lichaamsbeweging is goed voor een mens immers. We lopen van Leiden naar Wassenaar. Een mooie etappe, alhoewel het mooie vooral in de staart van het traject zit. Vanuit Leiden volgen we  het Rijn-Schiekanaal tot Voorschoten. We pauzeren  bij de plaatselijke snackbar. De Chinese gastvrouw voorziet ons in korte tijd van kopjes thee en lekkere frietjes. Als we weer buiten komen is het vrijwel droog. Het historisch centrum van Voorschoten is verrassend mooi, maar als je het uitloopt, beland je direct in de gekke drukke Randstad, met overal auto’s en herrie.  Dorus verbaast zich nog even over een bronzen beeld van een paard. Aan de stand van de oren ziet hij dat de beeldhouwer absoluut geen verstand van paarden heeft. Knorrend vervolgt hij zijn weg, wat een sukkel, zo’n kunstenaar. Mij was het trouwens niet opgevallen.
Landgoed De Horsten ligt er nogal grijs bij.  Wie weet vangen we een glimp op van Max, Alex en de kindjes van Oranje Nassau, die op De Horsten wonen. Stel je voor Willem die achter een nog niet zo zeker fietsende dochter aanrent of op het grasveldje aan het vliegeren is. Maar goed, daar is het ook geen weer voor. Op het prachtige landgoed staat een mooie jachthut, waar je echt koninklijk kunt pauzeren. Voorlopig hebben we geen haast om hier weg te komen. We drinken bokbier van een bijzondere soort uit  indrukwekkende glazen. Naar de bushalte is het dan gelukkig niet ver meer lopen.

Inhaalslag

Woubrugge –  Leiden

Mijn clubje liep vorige week deze etappe van het Marskramerpad. Ik kon niet en haalde de wandeling vandaag in met een vriendin. Op het station van Leiden treffen we elkaar en stappen we in de bus naar het beginpunt van de tocht.  In Woubrugge gaan we eerst op zoek naar een toilet. Dat blijkt nog niet zo’n eenvoudige opgave te zijn. De Coop biedt uitkomst. “Geen probleem hoor, u kunt gerust gebruik maken van onze toilet.” Koffie drinken we bij de bakker en we nemen er ook maar gezellig iets bij. En dan wordt het tijd om in de benen te komen. We lopen door een mooi natuurgebied langs de Wijde Aa. Kaarsrechte rijtjes met knotwilgen in een sappige weide met uitzicht op het water. In Hoogmade kunnen we nota bene nog op het terras aan het water pauzeren. En dat in november! Vanaf Hoogmade is het nog maar een wippie naar Leiderdorp. We passeren een heleboel molens en komen uit in het oude dorp. Erg mooi, met een karakteristieke ophaalbrug en de oudste Spar ter wereld, die is omgebouwd tot museum. Helaas is deze winkel alleen nog op vrijdag geopend. Leiderdorp gaat vrijwel geruisloos over in Leiden. We bereiken het centrum door nog altijd het water te volgen, via het Utrechtse Jaagpad. Langs een enorme variëteit aan huizen. Groot, klein, mooi, lelijk, onderhouden en bouwvallig. Er valt voortdurend iets te gluren. Daar houd ik van. De binnenstad van Leiden is beeldschoon en verdient een andere keer een uitgebreider bezoek. Op het Rapenburg verlaten we de route en gaan op zoek naar een café. Het wordt een Engelse pub, inclusief rugbywedstrijd op de televisie. Cheers!

Marskramen na de zomerstop

Zevenhoven  – Woubrugge

We waren een tijdje niet zo actief aan het marskramen. Ik kwam erachter dat we toch  al best ver van huis zijn. De laatste etappes komen in zicht. In Zevenhoven waren wij vorige keer geëindigd en daar begint de tocht van vandaag. Het is fantastisch weer, lekker warm voor de tijd van het jaar. Weer voor de korte broek, zelfs. In Noordeinde bezoeken we een kopie van de Lourdes Grot. De pastoor van Noordeinde liet deze in 1913 bouwen om zijn twee zieke huishoudsters de mogelijkheid te geven om op bedevaart te gaan in eigen omgeving. Waar vind je nog zo’n werkgever tegenwoordig? In Nieuwveen is er koffie met lekkers bij de bakker. Even verderop wordt de voormalig gereformeerde kerk opgeknapt en  kijken we binnen hoe dat gaat. Dat is een behoorlijke klus voor een man alleen. Het plan is dat er een multifunctioneel centrum in de kerk komt. We wensen de man succes en gaan weer door.
Via Papenveer komen we in Rijnsaterwoude. Het is relaxed wandelen door het typisch Hollands polderlandschap.

Net voor Woubrugge is er een terras aan het water. In verregaande staat van verval, maar met een heerlijk uitzicht op  de Woudwetering. Bootjes varen voorbij, platbodems, sloepjes, luxe en minder luxe jachten. Er is voortdurend iets te zien. Kijk je de andere kant op dan zie je een verveloze uitspanning, met haveloze gordijntjes voor de ramen. De horecagelegenheid heeft betere tijden gekend. Het is gelukkig nog maar even naar de auto. Zelfs een alcoholvrij biertje is ons flink in de benen gaan zitten.

De kraaien die dood uit de boom vallen ……….

Breukelen – Zevenhoven

Een paar mede-wandelaars zijn afgehaakt. Er zijn momenten vandaag dat we dat best begrijpen. Wat een hitte. Boom- en bosrijk is de omgeving niet waar ons pad ons leidt en ook horeca is schaars. We besluiten dus maar gelijk neer te strijken bij de Van de Valk aan de A2, die we daar onderdoor moeten. En ook al is de Van de Valk misschien niet klein en sfeervol, het is wel echt Hollands en de koffie smaakt er best.
Zo Hollands als Van der Valk is ook het landschap. Veenweiden, veenstromen en weteringen met hier en daar een molen. Je kunt wel zeggen, beeldschoon landschap. In Woerdense Verlaat krijgen we een uitgebreide demonstratie van de molenaar. Een enkeling waagt het de smalle ladder op te gaan, tot in de kruin van de molen. Ik krijg zelf niet veel mee, ik ben blij dat ik even kan zitten. Het is me met dit soort temperaturen al snel te ingewikkeld.

???????????????????????????????Hoewel het snikheet is, vallen er toch ineens een paar druppels uit de lucht. Ze sissen op onze wangen. In de buurt van het dorp Noorden, vinden we dan toch langverwachte horeca op ons pad. Weliswaar aan de andere kant van het water, maar daar is iets ingenieus op bedacht. Een brug gaat om de tien minuten naar beneden om fietsers en wandelaars naar de overkant te zetten. Het water biedt verkoeling en alleen het staan wachten tot we naar de overkant kunnen is al heerlijk. Een kroket smaakte nooit lekkerder dan daar op het terras in de polder Wilnis – Vinkeveen.
Het laatste stuk van de wandeling wordt nog een aardige beproeving. Geen enkele boom biedt beschutting en de zon schijnt genadeloos op onze koppen, die langzamerhand een ongezond rode kleur beginnen te krijgen. Net op tijd is daar Zevenhoven.
??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Zelfs het zandpad heeft het hoog in de bol

plassen
Hollandsche Rading – Breukelen

Nu we het stuk van het Marskramerpad tot Deventer hebben gelopen  wacht ons nog het stuk dat we hebben bewaard voor later; van Hollandsche Rading naar Den Haag. Volop lente in de lucht vandaag; een perfecte dag voor een stukkie banjeren. Nee, veel kilometers worden het niet. Veel terrassen, dat wel.
Hollandsche Rading verlaten we via de Floris V weg, waar we een aantal grenspalen passeren. Deze palen vormden ooit de grens tussen het bisdommelijk Sticht en het grafelijk Holland. Er volgt een bekend stuk, dan ik ken van het Utrechtpad. Geen straf om nog eens langs de Loosdrechtse plassen te lopen in een ander jaargetijde. We lopen langs de molen de Trouwe Wachter, een prachtig karakteristiek stukje Nederland. Als we in de buurt van Breukelen komen, wijst een mevrouw ons op een alternatieve route die volgens haar veel mooier is. We durven eigenlijk geen nee te zeggen. Deze directieve dame duldt geen tegenspraak, alhoewel ze er wel bij sist dat we het natuurlijk helemaal zelf moeten weten.

???????????????????????????????
Maar ze heeft gelijk, het stuk dat we langs de Vecht lopen is prachtig.  Links en rechts zien we uit de kluiten gewassen woningen, het midden houdend tussen landhuis en kasteel, met tuinen vol bloesem. We komen langs kasteel Nijenrode en slot Gunterstein. Het past helemaal bij de omgeving dat het  Zandpad een bestrate weg is.Zo ordinair een zandpad met zand.  De brug gaat open voor een plezierjacht, de hockeymeisjes wachten verveeld tot ze weer verder kunnen. De SUV is nog altijd niet passé, evenals de Mercedes cabrio. Op het terras in Breukelen is het goed toeven. Nu we er toch zijn, halen we ook nog even een Goois ijsje. Twee dames komen de ijssalon binnen, werpen een blik op de smaken, gniffelen een beetje en ik hoor de een tegen de ander zeggen. Ze hebben het fout, het is sinaasappel en niet sinasappel. Ik weet genoeg, je piest hier al snel naast de pot. We gaan, het is mooi geweest.
???????????????????????????????

???????????????????????????????

Marskramers met het voorjaar in de kop

???????????????????????????????
Lettele – Deventer

Zo warm als dit weekend was het nooit eerder op 8 en 9 maart. Jassen worden voorzichtig uitgetrokken.  Het kan echt. Ieder bankje lokt om heerlijk met het gezicht in de zon te zitten, de ogen te sluiten en te dromen van een lange warme zomer. We lopen een etappe van het Marskramerpad van Lettele naar Deventer. Ooit begonnen we in Deventer en liepen naar het westen. In de winter wilden we iets dichter bij huis blijven en gingen we eerst het stuk van Bad Bentheim naar Deventer lopen.

In de buurtbus kun je niet met je ov-chipkaart betalen. Voor twee harde euro’s brengt de chauffeur je in een moordend tempo naar Lettele. De veiligheidsgordels zitten niet voor niets in zo’n busje.  Na de koffie in Lettele vertrekken we te voet voor een plattelandsetappe die ons naar Deventer zal voeren.
Langs sloten, weilanden, over lange bomenlanen tot aan de buitenwijken van Deventer. Koffie is er onderweg in NuNu in Schalkhaar. Erg leuk om daar pauze te houden. Kleurrijk, volledig ingesteld op kinderen en met een mooi zonnig terras.

marskramer 034

???????????????????????????????

Het is niet ver meer naar Deventer, maar we hebben geen haast. Het laatste deel leggen we op ons gemak af. Nog even een stukje binnenstad en dan is het tijd voor een koud biertje op een terras. Het vinden van plek op een van de vele terrassen op de markt is niet eenvoudig. Uiteindelijk lukt het ons een tafel en 7 stoelen  te bemachtigen. De marktkoopmannen ruimen de boel op, het is mooi geweest. De marskramers blijven nog even.
???????????????????????????????

De boeiende wereld van de marskramer

Canadese begraafplaats Holten – Lettle

januari 2014 004Er zijn dagen dat je als wandelaar gewoon van A naar B loopt, van A weer terug naar A of een variatie daarop. Je hebt het naar je zin, maar er gebeurt onderweg niks bijzonders. Het gaat gewoon lekker, je legt de afstand in no-time af en voor je het weet zit je thuis weer met de voeten op het voetenbankje voor de televisie. Er zijn ook dagen waarop je van alles beleeft. En of dat vandaag gaat gebeuren, is altijd maar weer de vraag.
Volgens een van de wandelgenoten zullen we vandaag voldoende horeca tegenkomen. Nou op de Holterberg is alles dicht. De stoelen staan omgekeerd op de tafels. Het Marskramerpad schampt het meest zuidelijke deel van de Holterberg. Niet het mooiste stuk ervan, maar mooi genoeg. Veel bos en een enkel vergezicht.  In Espelo houden we halt bij de Bosschool. Een bordje op de muur vertelt dat Bert Haanstra in het schoolmeestershuis ernaast werd geboren. Wat een prachtige plek is dit. Je ziet aan alles dat dit een bijzonder schooltje is. Een blik op de website van de school geeft de volgende informatie. De speerpunten van de Bosschool zijn natuur, techniek en individuele aandacht. Om de natuur nog meer te integreren in het onderwijs wordt er gewerkt aan het concept “Uteskole”.”Uteskole” komt uit Scandinavië en staat voor buitenschool.Er worden daadwerkelijk buitenlessen gegeven, zelfs rekenen en taal.  Regelmatig bezig zijn in de natuur en werken in een groene buitenruimte heeft een positief effect op de mens/het kind. Dat weten wij wandelaars natuurlijk als geen ander.
Er zijn van die momenten dat je zou willen dat je weer kind was, dat je in Espelo woonde en dat je vader en moeder je naar de Buitenschool zouden brengen. Of is dat een te romantische kijk op zaken?

We gaan verder, het is gaan regenen. In Okkenbroek kunnen we droog zitten bij de Buurtsuper annex het Naoberhuus, waar geen koffie geschonken mag worden. Apart, want we zitten wel tegen het koffiezetapparaat aan te kijken. Sneu voor ons en voor het koffiezetapparaat. Het winkel- en Naoberhuusmeisje is onverbiddelijk en laat er ook geen twijfel over bestaan dat ze om 13.00 uur zal vertrekken, geen minuut later. Wij worden geacht ook op dat tijdstip te vertrekken. Evenwel doen wij een een bijzondere ontdekking:  in het Naoberhuus hebben ze  een zgn. bruidstoilet.  januari 2014 016

Als we in de buurt van Lettele komen worden we in het bos opgeschrikt door een grote groep, in groene kledij gestoken, mensen met statieven en verrekijkers. Ik geloof niet dat ze erg op onze komst zitten te wachten. Toch eens vragen wat deze mensen hier doen. Het zijn vogelaars, op zoek naar de zeldzame dwerguil, die hier onlangs werd gespot. Op de vraag of er al iets gezien is vandaag antwoordt een van de mannen zakelijk: “drie uur, resultaat negatief”. Boeiende hobby lijkt me. Na onze rumoerige doorkomst zal het wel een hopeloze middag zijn gebleven.

In Lettele, ons eindpunt voor vandaag, vinden we dan eindelijk de langverwachte horeca. Maar daar hebben ze dan weer geen bruidstoilet.

Marskramer voor een dag, toevallig.

Enter – Rijssen

Het is een paar weken geleden dat ik met mijn marskramers een etappe van het Marskramerpad liep. December is een maand die voorbij vliegt en waar de tijd blijft? Ik moet even graven in mijn geheugen om mij te herinneren hoe deze  etappe ook alweer was. We liepen van Het Rheins in Enter naar een plek onder de rook van Rijssen. Een mooie rustige plattelandsetappe. Geen dorpen of stadjes doen we aan dus ook geen horeca. Tenminste zo lijkt het in eerste instantie. We sjouwen vandaag een eind langs de Regge. We steken hem zelfs een keer over met behulp van een pontje dat je zelf moet bedienen. Altijd leuk, zo’n intermezzo.
Omdat we een keer niet op tijd afslaan komen we terecht bij een wijnboerderij, waar toevallig ook koffie wordt verkocht. De enthousiaste mevrouw vertelt dat zij en haar man hier eerst koeien hadden maar te weinig melkquotum. Ze zijn overgestapt op het verbouwen van druiven en bottelen nu hun eigen wijnen, een mogelijkheid die toevallig op hun pad kwam. Nooit spijt van gehad en behoorlijk succesvol. Johannieterdruiven worden hier onder andere verbouwd. Vroeger werd op dezelfde plek ook al wijn verbouwd door de Johannieter monniken van het naburig klooster, toevallig. En als er sprake is van zoveel toeval, dan is het geen toeval meer maar bestemming, aldus de wijnboerin. Dat lijkt me een mooie gedachte voor de maand december.???????????????????????????????

Marskramer voor een dag

Van Borne – Enter

???????????????????????????????Met onze vaste club Marskramers doorkruisen wij het Twentse land. En het is mooi, heel mooi. Vooral in de herfst. We lopen over zandwegen en rustige verharde weggetjes, waar je toch op je hoede moet zijn, omdat de enkele auto die er rijdt, lijkt te trainen voor de Formule 1-races.
Als we goed een half uur onderweg zijn blijkt een van de Marskramers zijn fototoestel te missen. Hij gaat zoeken en wij gaan aan de koffie bij de Karmeliet in Zenderen. Dat is een leuk plekje, kleurig en fleurig, modern en stijlvol. Onze medewandelaar komt vooralsnog niet terug en we besluiten verder te gaan. Uit ervaring weet ik dat je soms de zaken op hun beloop moet laten, de wandelaar zal zich vast weer melden.
Even later komt de onfortuinlijke fotograaf ons tegemoet. Het fototoestel is weg en blijft weg vandaag.

Rond lunchtijd stuiten wij op twee grote zitbanken bij een rijdende pleisterplaats, waar je van alles kunt kopen. Van koffie tot jam en van ijsjes tot geitenkaas. Aan alles is gedacht, zelfs aan een leesbril.
We bevinden ons aan de Umfassungsweg op landgoed Twickel.???????????????????????????????
Toen de Duitse landschapsarchitect Eduard Petzold aan het einde van de negentiende eeuw zijn plannen voor de parken van Twickel aan het realiseren was, ontwierp hij ook een wandelpad rond het kasteel, dat hij in het Duits de Umfassungsweg noemde. Hij had een “romantische route” voor ogen, een door de kern van het landgoed lopend pad met veel vloeiende, gebogen lijnen. Daarnaast moest het pad zoveel mogelijk de verschillende landschappen “omvatten” die op Twickel te vinden zijn. Petzold heeft zijn plannen echter nooit helemaal af kunnen maken, bij zijn overlijden in 1891 kwamen de werkzaamheden eraan stil te liggen. Maar aan het begin van de eenentwintigste eeuw haalde Twickel zijn plannen voor de Umfassungsweg weer uit de kast en liet ze door de landschapsarchitect Michael van Gessel aanpassen aan de huidige situatie. En zo werden in 2011 de werkzaamheden ervan alsnog na 120 jaren afgerond.

De eigenaresse van de “santenkraam” wijst ons een alternatief over dit pad, dat we gemakkelijk in onze wandeling kunnen inpassen. Het wordt het hoogtepunt van de dag. Eeuwenoude bomen, mooie doorkijkjes naar Twentse boerderijen en zelfs aan een moeras is gedacht.

We zetten de wandeling voort en bereiken het Twentekanaal. Op een terras net voor Enter eindigt onze wandeling. We genieten nog even van de lange dag. Morgen gaat de wintertijd in.

??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Marskramer voor een dag

2 1Van  Oldenzaal – Borne

In Oldenzaal begint vandaag deze Twentse etappe met Twentse gezelligheid en koffie. Niemand heeft vanochtend haast en wij doen ook rustig aan. Eigenlijk beginnen we pas echt aan de wandeling als de zon gaat schijnen. Hij schijnt gewoon weer, ondanks de mindere voorspelling. Het centrum van Oldenzaal is gezellig en de gezichtsbepalende St. Plechelmusbasisiliek steekt hoog boven de huizen uit. Ooit was Oldenzaal een belangrijk kruispunt van handelswegen. Onze tocht voert over Het Hulsbeek, een uitgestrekt recreatiegebied. We bereiken Deurningen en sjouwen een langs stuk langs de Deurningerbeek.  Het is een mooie groene wandeling, veelal over onverharde paden.  In Borne lopen we via het centrum naar het station.

3

Marskramer für einen Tag

Bad Bentheim – Oldenzaal

???????????????????????????????De eerste etappe van het Marskramerpad, loopt van Bad Bentheim naar Oldenzaal. Wij hadden hem nog niet gelopen omdat we zijn begonnen in Deventer en het eerste deel van het traject hebben bewaard voor later. Met een in aantocht zijnde herfst en in de wetenschap dat het binnenkort weer vroeger donker zal zijn, lopen we deze lange etappe van ruim 25 kilometer op de laatste dag van augustus.

In Oldenzaal nemen we de Grenslandexpres naar Bad Bentheim en beklimmen de heuvel om de burcht van dichtbij te bekijken.
De burcht ligt er grijs en ongenaakbaar bij. Het is lang geleden dat het regende. De bakkerij aan de voet van de heuvel lonkt. Ik denk dat we daar maar eens koffie moeten drinken en taart eten. Heerlijke kuchen verdringen zich voor de vitrine. Ik bezwijk voor de frische Pflaumenkuchen. Echt heeeel lekker. Zelfs zo lekker dat een aantal nog gewoon een tweede stuk bestelt. Nee, ik hoor daar niet bij. Ik kan keihard zijn voor mezelf.

De wandeling is er een van de fijne soort, heel afwisselend, met mooie vergezichten. Een glooiend landschap met de eerste tekenen van de herfst.
In het grensgebied is niet veel horeca. Alleen bij een ijsboerderij kunnen we koffie en natuurlijk ijs krijgen. Als je dat laatste wilt, dan moet je wel even geduld hebben. Alle familieleden van een grote Twentse familie willen een ijsje bestellen en uit alle hoeken en gaten komen steeds weer nieuwe familieleden opduiken. Uiteindelijk eindigen we toch met een ijsje op het terras.
We lopen verder en bereiken Oldenzaal. De zon is gaan schijnen. Twente op haar mooist.
??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Marskramerpad van Amersfoort naar Hollandsche Rading

??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ???????????????????????????????Amersfoort – Hollandsche Rading

Het is echt te lang geleden dat we een etappe van het Marskramerpad liepen. Vandaag proberen we er weer nieuwe draai aan te geven. Station Amersfoort om negen uur op zaterdagmorgen. Een dag voor ons.  We hebben er flink de pas in, na een tropische dag, is het vandaag heerlijk opgefrist maar niet koud. Ideaal wandelweer. We  lopen zonder problemen Amersfoort uit, richting Soest. Langs de zandverstuivingen, Korte Duinen en Lange Duinen. En verder hoofdzakelijk door het bos. Nooit geweten dat Utrecht zoveel bos heeft.
We pauzeren op een golfbaan, het groene strakke grasveld trekt ons aan. Maar we worden al snel aangesproken door een paar golfers die vinden dat we levensgevaarlijk bezig zijn en dat het beter is dat we weg zijn voor de volgende mensen komen met het karretje, want die kunnen heel ver slaan. Voordat we verder gaan plaatsen we nog even de platgetrapte grassprieten terug in hun oorspronkelijke stand en zetten onze reis voort naar Perron Peet op het station van Hollandsche Rading. Zelfgebakken taarten in de vitrine.  Het betere wachten op de trein terug naar huis.
???????????????????????????????

Marskramers op dwaalspoor

Terschuur – Amersfoort

??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ???????????????????????????????Je hebt soms van die wandelingen, waarbij je niet één keer maar verschillende keren verkeerd loopt. Hoe het komt? Zeg het maar. Hoe het in Amersfoort kwam, weet ik wel. De hele boel lag overhoop. En het straatmeubilair stond opgeslagen, inclusief de bewegwijzering van de langeafstandwandelingen. En even daarvoor kwam het wellicht door de enorme omleiding die de route 8 kilometer langer maakte. Goed dat wisten we,  maar er was ook nog eens van alles op stickers geklad aan pijltjes en aanwijzingen en de omschrijving van de omleiding was het daar niet altijd mee eens. En tja, eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik zelf bij de start gelijk al de verkeerde kant op liep in de volle overtuiging dat we hier heen moesten.  Kortom wandelen, wat normaal zo ontspannend is kan  zomaar een grote puzzel worden.

De etappe van vandaag ging van Terschuur naar Amersfoort, over landgoederen, door kleinschalig landschap. Een tussenstop is er in Achterveld. De bermen staan volop in bloei. Vooral het stuk langs de Barneveldse Beek is erg mooi. Als we ook nog eens een lange stoet oldtimers tegenkomen, die stuk voor stuk naar ons toeteren, kan onze dag niet meer stuk. Zowel op sporen als dwaalsporen maak je altijd wel wat mee.???????????????????????????????

Marskramer voor een dag – Alles is veel voor wie niet veel verwacht

??????????????????????????????? ???????????????????????????????Veenhuizerveld – Terschuur

Een  levensles die mij veel heeft opgeleverd  is die van het het “niets verwachten”. Er waren tijden waarin ik van alles verwachtte, alsof het een soort verworven recht was. Het liep altijd anders,  ik kreeg minder of meer dan verwacht. Ik werd soms teleurgesteld.
En zo verwachtte ik vandaag niets van het weer, niets van de route, niets van gister en niets van morgen. Ik ga door het landschap en verwacht niks, maar kom tot de ontdekking dat er om iedere hoek een verrassing op je kan wachten.

??????????????????????????????? ???????????????????????????????In het Veenhuizerveld zijn wij vorige keer geëindigd. Vandaag gaan we richting Amersfoort en zullen halt houden in Terschuur, vlakbij Putten.
Geheel onverwacht staat ergens op landgoed Appel een kabouter ons op te wachten. Hij staat er vast nog niet zo lang, want zijn rode mutsje glanst ons tegemoet. Een aandoenlijk briefje op zijn buik. De kabouter loopt ook het Marskramerpad.
Even verder in Appel is er koffie. Niet op zondag, maar het is zaterdag, dus we wagen het erop. Eigenlijk is er ook geen koffie op zaterdag in de winter. Maar de mevrouw van de Maaneschijn, een landwinkel, met camping, strijkt met haar hand over het hart en schenkt  koffie in de gezellige ontvangstruimte. Als we weer doorgaan heb ik een mooi stuk boerenkaas in de rugzak en zalige nootjes voor onderweg.
Over zandwegen, langs mij onbekende natuurgebieden, gaat de route. Er hangt iets van lente in de lucht. We voeren mooie gesprekken, wisselen tips uit over boeken en films.  Alles is veel voor wie niet veel verwacht, om met dichter J.C. Bloem te spreken.