Toevalligheden

Lepels
De al vele malen uitgestelde etappe die Jos en ik zouden lopen van het Noordhollandpad werd het ook vandaag niet. Tja, de NS. Hoe kan het ook anders. Juist vandaag zijn er werkzaamheden ter hoogte van Abcoude en daar willen wij nou precies naartoe. Gelukkig hebben de bedenkers van het Noordhollandpad, nog twee etappes toegevoegd in de kop van Noord Holland, waar de trein wel rijdt. De rest van de aanrijdroute, doe ik dan maar gewoon per auto.
Stoeltjes
En dus beginnen we dit keer in Den Helder. We lopen naar Julianadorp. Deze korte etappe van 15 kilometer gaat door het stads-, forten- en duintjes landschap van de marinestad. Hier lopen we over de 19e-eeuwse liniedijk in de Stelling van Den Helder, waar zwervers en hangjongeren hun plek hebben gevonden.
Net als we toe zijn aan een boterhammetje valt ons oog op een stukje duin met opvallende kunstwerken. Het lijkt ons een goede plek om te lunchen. Zeker omdat er twee stoeltjes uitnodigend op ons staan te wachten. We zitten goed en wel, als er een mevrouw op ons af komt die vraagt of wij hier zijn voor de rondleiding. Wij weten van geen rondleiding en het staat ook niet op ons programma. Als ook een tweede mevrouw ons vraagt voor de rondleiding, besluiten we het toch maar te doen. Zo jammer dat ze anders helemaal niemand zou hebben om rond te leiden.
Torentje

Spijt krijgen we niet. We dwalen door het totaalkunstwerk “De Nollen” van Ruud van de Wint. In het duindlandschap vind je sculpturen en bouwsels. Ze steken prachtig af tegen de strakblauwe hemel. Echt heel bijzonder. Mijn oog valt op een maquette van een klein torentje. Ik ken dat torentje! Even nadenken …….. ik weet het! Ik zie het wanneer ik naar mijn werk ga. Het staat in Veenhuizen. Van de Wint heeft sowieso veel kunstwerken voor de publieke ruimte in Drenthe gemaakt. In Assen en ook bij Ruinerwold staan opvallende kunstwerken van zijn hand. Ruud van de Wint is in 2006 overleden. In zijn geest wordt het terrein beheerd door een stichting.

Dat de wandeling verder wat in het niet valt, nemen we op de koop toe.

Wie het met eigen ogen wil zien:
www.projectdenollen.nl
Kunst

Advertenties

Een omtrekkende beweging

Suiker
Hoe je het ook wendt of keert, je zult Amsterdam tijdens het Noordhollandpad tegenkomen. Logisch lijkt me. Want wat is Noord-Holland zonder Amsterdam? Vandaag maken we een omtrekkende beweging om onze hoofdstad. Per tram en bus reizen we naar Halfweg. Bij de suikerfabriek begint de etappe. We gaan op zoek naar de beloofde "groene longen" in de etappebeschrijving. We passeren de stadsdelen Osdorp & Slotervaart en danken God voor het platteland, waar we zelf wonen. Want ook al heeft men het geprobeerd, het blijft toch een soort nepgroen. In Sloten lopen we langs de wonderlijke wereld van woonboten naar de Nieuwe Meer, waar we het voetveer naar het Amsterdamse bos nemen. Op de Bosbaan zijn roeiwedstrijden aan de gang tussen studentenverenigingen. Ik zie zo dat dit een wereld apart is, waarin wij met onze grote wandelschoenen nogal dissoneren. Goeie reden om nog even te blijven kijken.

Gemaal
Na het Amsterdamse bos, volgt een naargeestig stuk aangelegde natuur. Het is er te donker, het stinkt er en er staan deprimerende kantoorgebouwen. Gelukkig is het laatste stuk naar Ouderkerk aan de Amstel wel de moeite waard. Eerst gaan we dwars door de weilanden en vervolgens sjouwen we een stuk langs de Amstel, met prachtige optrekjes.
Bij Ouderkerk nemen we de bus en vervolgens de tram naar Amsterdam CS. De stad is oranje gekleurd en maakt zich op voor de voetbalwedstrijd van vanavond. Opnieuw danken wij God voor het platteland. Op het centraal station neem ik afscheid van Jos en trek ik een sprintje naar een trein die niet rijdt. Via vele stations en ingewikkelde overstapacties kom ik anderhalf uur later thuis dan gepland. En dank ik voor de laatste keer vandaag God voor het platteland. "Met boerenbedrog of boerenverstand, Goddank voor het platteland".
Amstel

Van Krommenie naar Halfweg

Paa_2
Aan Krommenie bewaarden Jos en ik geen geweldige herinneringen. Vorige keer was het stuk door de stad naar het station, echt de druppel die de vermoeidheidsemmer deed overlopen. En dat wilden we vandaag niet. We wilden een frisse start. We begonnen deze etappe dan ook met een korte rit per bus, naar het punt waar we vorige keer waren geëindigd. Dat scheelde ons zo maar twee kilometer naargeestigheid.
De etappe van het Noordhollandpad van vandaag stond in het teken van dijken. Middeleeuwse-, hoge-, lage- en zeedijken. Ik wist niet van het bestaan van zoveel soorten en maten. Ondanks de vliegtuigen en de oprukkende steden, was dit toch een rustiger en landelijker stuk  Noordhollandpad dan het vorige.

Vliegtuig_framed
We lopen langs onderdelen van de Stelling van Amsterdam. De verdedigende kracht van deze Stelling, die aangelegd werd tussen 1880 en 1920, was gebaseerd op het onder water zetten (inunderen) van grote stukken land om de vijand op afstand te houden. Via een ingenieus systeem van sluizen en dammen kon een gebied buiten de cirkel, die begrensd werd door de lijn Edam -Purmerend – Knollendam – Uitgeest – Beverwijk – Spaarndam – Hoofddorp – Westeinderplassen – Uithoorn – Abcoude – Weesp, binnen twee dagen onder water worden gezet. Het is er gelukkig nooit van gekomen.

Stelling_framed
Bij het Noordzeekanaal in Buitenhuizen nemen we de pont naar Spaarnwoude. Hier trekken we door de polderbossen. Het laatste stuk naar Halfweg voert langs verruigde veenweiden en verlande dijkdoorbraken.
In Halfweg nemen we de eerste de beste bus naar Amsterdam. Met nog een overstap in een voor ons onbekend stadsdeel komen we dan bij het Centraal Station, waar onze wegen zich scheiden.

Dijk_framed_2

Van het platteland naar de stad

Eenden Nou dat is wel even wennen. Tot op heden ging het Noordhollandpad steeds over uitgestorven dijken en langs rustieke dorpen. We hebben het ingecalculeerd dat het een keer over zal zijn met de landelijke rust. Dat was dus gister het geval, toen wij de etappe Driehuizen – Krommenie liepen.
We beginnen onze tocht nog betrekkelijk rustig. We doorkruisen een laatste stukje van de Schermer. Eigenlijk “gaat het mis”, als wij met het pontje over het Noordhollandschkanaal, Akersloot bereiken. Voor € 0,45 zet de schipper je naar de overkant, maar dan moet je rechts voorsorteren en links op de boot plaatsnemen. En als je dat anders wilt, dan eindig je hoogstwaarschijnlijk in het Noordhollandschkanaal.

Stelling
De wandelroute voert langs het Alkmaarder- & Uitgeestermeer. Helaas hebben we ook weer te maken met het broedseizoen, zodat het enige onverharde stukje route, ons door de neus wordt geboord. Voordat we Krommenie bereiken, aanschouwen wij Fort Krommeniedijk, onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Het bouwwerk staat op de Unesco werelderfgoedlijst. Op het bord staat dat het in het rijtje past van de Borobodur en de piramiden van Egypte. Ik vraag me dan alleen wel af, waarom er zo’n ongastvrij hek omheen staat en er verder geen enkele activiteit door ons wordt waargenomen. Zonde om zo’n cultureel hoogstandje niet te exploiteren.
Het laatste stuk naar Krommenie, is eigenlijk net iets te veel van het goede. Het is warm en het kan ons niet echt bekoren.
Kortom: het is even wennen, maar er blijft nog genoeg moois over om van te genieten.
Vandaag ook weer veel molens en niet te vergeten een natuur die uit haar voegen springt. Alles groen en overal jong leven; ganzen, eenden en hele wilde karpers. En dan is het toch al snel goed. Een dag buiten, in de lente.

Boot

 

Kom, we gaan naar Lutjewinkel

Nh
Iedereen is weer aan het werk en ik heb ik nog een weekje vakantie. De toeristen zijn verdwenen, maar het weer doet soms nog aan de zomer denken. Nou gister dan toevallig niet. De herfst is in aantocht, of je dat nu wilt of niet. Toch heeft ook dat zo zijn bekoringen. Het ene moment loop je in de zon, het volgende moment schuil je voor een plensbui. Met Jos loop ik het tweede deel van het Noordhollandpad. De auto parkeer ik bij het Amstelmeer, waar we vorige keer zijn geëindigd. Daar gaan we; over dijken, langs schapen, met uitzicht op bootjes, leuke dijkhuisjes om uiteindelijk Kolhorn binnen te gaan. Wat verheugden wij ons op een lekker biertje, een kopje koffie desnoods. Maar de toeristen zijn weg en dus is ook de horeca er mee opgehouden, in ieder geval op maandag. En wat er dan misschien open had kunnen zijn, was het Anker en dat was dan weer afgebrand. Desalniettemin genieten we van Kolhorn, een echt Ot en Sien dorp. Kolhorn lag tot 1844 aan de Zuiderzee en was een vissersdorp. Het dorp heeft regelmatig te kampen gehad met overstromingen. Het kost niet veel moeite om je daar iets bij voor te stellen. Omdat we nogal vroeg in Kolhorn zijn, besluiten we nog een toegift aan de wandeling te plakken. We lopen door naar Lutjewinkel. Een stuk wat je zeker nog een keer wilt doen. Prachtig. Dwars door de weilanden met uitzicht, op de kerktoren van Winkel. Bij de brug worden we opgepikt door Kris. Ook deze keer kan mijn paraplu de vuilnisbak in. Met geen mogelijkheid krijg ik hem meer in model. ’t Is een eindje rijden en het kost een paar paraplu’s, maar dan heb je ook wat.
Kolhorn

Uitwaaien op Wieringen

Strip
Noordholland? Als er een provincie is waar ik gewoon niks van af weet, is het Noord-Holland. Zelfs over de hoofdstad moet ik nadenken. Nu er familie is neergestreken in Schagen, had ik al eens voorzichtig mijn hoofd om de hoek van de Afsluitdijk gestoken. En mijn eerste indruk was: “wat een ruimte en wat kun je hier lekker ademhalen”! Toen Jos mij vroeg of ik met hem het Noordhollandpad wilde lopen, hoefde ik dan ook niet lang na te denken. En zo vertrok ik maandagmorgen vroeg naar Noord-Holland. Boven Friesland hingen gevaarlijk donkere wolken en soms viel de regen met bakken uit de lucht. Na de koffie en uitwisseling van vakantiebelevenissen, bracht Kris ons naar Den Oever, waar we begonnen aan de eerste etappe. Eerst een rondje om Den Oever. Een haven is altijd leuk en stemt optimistisch. Veel van Den Oever zelf hebben we eigenlijk niet gezien. Dus dat blijft een mysterie.
De route is goed gemarkeerd, maar we kregen het toch voor elkaar om twee keer verkeerd te lopen. We liepen over de kruinen van dijken van het voormalig eiland Wieringen, door weilanden met schapen in allerlei variaties. Na een stop bij Café De Postboot in De Haukes, gingen we het Amstelmeer rond, kregen een buitje te doorstaan om uiteindelijk te eindigen bij de Ulkesluis, waar Kris ons weer oppikte. Onze koppen roodverbrand, de haren omhoog van de wind. Een dagje “echt Nederland” met mooie stapelwolken en een paar druppels regen. “Lang leve het licht-lucht-ruimte gevoel”.Water

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑