Schier ontwaakt

De schelpenpaden tellen schelpen
De houtsnippers hebben de geur van het bos
Op het terras is plek, in schaduw en zon
Nog even de remmen niet los

De zee lijkt kalm, afwachtend het strand
Een enkeling waagt zich in zee
Een handjevol mensen lost op in het duin
De wind in de rug, het zit mee

Je rekt je uit na de winterslaap
Op deze warme dag in april
Mensen zullen komen en gaan
Maar vandaag is het nog heel even stil

 

Advertenties

Zee, zon, zomer, ZALIG! Schiermonnikoog

Een goed begin is het halve werk, maar als je om 4.30 uur uit de veren moet, dan staat je lichaam nog in nachtstand en dan vergeet je dus je fotocamera en je thermosflesje koffie. Trouwens, het regent ook nog eens pijpenstelen op dit vermaledijde uur.
Een wadlooptocht naar Schiermonnikoog staat op het programma. Vertrektijd vanaf Lauwersoog is 6.30 uur. Om 5.00 uur rijd ik door het donker over verlaten wegen. Heerlijk zo in de vroegte onderweg zijn. De regen maakt plaats voor een verbluffende zonsopkomst. Tegen de tijd dat ik op P4 mijn auto parkeer, is het licht en regent het niet meer

Er staan al wat mensen te wachten. Men maakt zich vooral druk over het ontbreken van de gids. “Hier word ik toch zo chagrijnig van, word je aan alle kanten gesommeerd om op tijd te zijn en dan is er geen gids”, moppert een dame.  Ik ken wadgidsen langer dan vandaag en die komen echt wel.

 

Wadgids Adriana staat bij Schierzicht en wij staan op de parkeerplaats. We voegen ons bij haar en gaan dan op een snelle boot richting zandbank Brakzand, waar we in het water plonzen en aan de tocht beginnen. Het is zoals altijd geweldig op het wad. Het vroege ochtendlicht, de zon die door de wolken prikt. Een beetje slik, maar zeker niet vermoeiend en een enkele geul, die we door moeten. Genieten is het. Ik ben dol op het wad.

Rond 11.00 uur zijn we op Schier. Ik huur een fiets, poets mezelf schoon bij de wasplaats, neem afscheid van de gezellige groep wadlopers en vertrek met mijn fietsje, met vrijwel lege achterband, naar de Marlijn. Ik heb mijzelf een kop koffie en een bord vissoep beloofd. Het is druk en lawaaierig bij de populaire strandtent. De koffie smaakt goed en de soep is goddelijk. Ik kan er voorlopig weer tegen. Op het strand loop ik een heel stuk door het water, heerlijk is het. Ik fiets naar de Kobbeduinen en maak een wandelingetje door de kwelder. Ik vraag iemand of ik zijn fietspomp mag lenen en mijn band wordt vervolgens door de meneer voor me opgepompt. Mij hoor je niet klagen. Ik stap weer op. Schier in de zomer, met zeealsem en duindoorn. Zo mooi.
Ik fiets terug richting de boot en ga nog even op een bankje zitten om te staren over het water. Tenminste, dat is het plan. Bij mij voegen zich twee dames en een heer op leeftijd. Ik raak aan de praat met een van de dames. Het zijn eilanders. Ze is nog altijd blij en gelukkig op Schier. Het eiland is voor haar niet te klein en het verveelt nooit; zelfs niet na 50 jaar. Haar kinderen wonen allemaal aan de wal. Haar man rijdt alleen nog auto op het eiland. Aan de wal is het te druk. Toeristen zijn om naar te kijken en je over te verbazen. Ik krijg een mooi inkijkje in het leven van eilanders.  “Wat aan de wal is, blijft aan de wal”, zegt de vrouw. “Mensen laten hun beslommeringen achter wanneer ze op de boot naar Schier stappen, die gaan niet mee op de boot. Hier is de wereld anders”. En ik kan haar niet anders dan gelijk geven.

Naar Schiermonnikoog met een missie

september 2015 025Het was er nog niet van gekomen dit jaar, een bezoek aan Schiermonnikoog. Nu de herfst met rasse schreden dichterbij komt gaan we nog even naar de overkant met het hele gezin. Niet alleen voor een bezoek maar ook met een missie.

Ik neem je even mee in de de wonderlijke wereld der studenten. Onze zoon is al jaren lid van een studentenvereniging en van een dispuut. Dit dispuut, met de raadselachtige naam, Zwevelpin, heeft als clubdrankje brandewijn. Dat wil zeggen dat op iedere bijeenkomst brandewijn wordt gedronken uit kleine glaasjes die, na gebruik, netjes worden opgeborgen in een kistje. Wat wil nu het geval, het kistje met de glaasjes heeft Zwevelpin laten slingeren en zoals te doen gebruikelijk in studentenland, kan een ander dispuut het dan brassen. Volgens Wikipedia is brassen een traditie die vooral bij de meer traditionele studentenverenigingen voorkomt. De reden om te brassen en de manier waarop gebrast wordt verschilt per stad en vereniging. De meer corporale verenigingen hanteren de term “brassen” voor een eregevecht tussen twee studenten, andere verenigingen hanteren de term voor het ontvreemden van verenigingsobjecten in dit geval dus van een dispuutsobject.
Eigenlijk moet zo’n object binnen 24 uur teruggehaald worden. Ik geloof dat het in dit geval een paar weken uitgelopen was. Het gebraste koffertje was per post naar Schiermonnikoog gestuurd of all places. Hier wonen de ouders van een van de brassers. En zo zaten wij al om 10.30 uur met het hele gezin aan de koffie bij wildvreemde mensen om het koffertje op te halen. Na een klein uurtje gingen we met het koffertje onder de snelbinder van een van de huurfietsen, rammelend, over het eiland. Het koffertje stond tijdens de lunch bij de Marlijn op het terras, ging gezellig mee het strand op, maakte de oversteek naar de vaste wal op de veerboot om tenslotte ’s avonds laat uitgewaaid en met blozende wangen te arriveren in Wageningen. Missie volbracht!
september 2015 027 september 2015 033 september 2015 048

Jaarlijkse traditie kun je wel zeggen

Vroeg uit de veren en merken dat je toch eigenlijk net iets te laat naar bed bent gegaan de avond ervoor. Het is nog donker, het is fris. Zeker in Lauwersoog, nu de zeewind nog niet is opgewarmd door de zon. Maar ja, het moet gebeuren. Moet? Nee we willen het zo graag. Ieder jaar gaan we een keer het wad op. Met de tocht van vandaag, naar Schiermonnikoog, zijn nu alle tochten in het Nederlandse waddengebied  gelopen. Zwerftochten, Ameland, Rottumeroog, Engelsmanplaat, Simonszand (toen kon het nog) en nu dus Schiermonnikoog. Niet helemaal vanaf de vaste wal, maar eerst met een bootje naar zandplaat “Brakzand”. En daar dus het wad op. Eerst is het nog wat bewolkt, maar al snel wordt de lucht blauw en schijnt de zon uitbundig. Het is prachtig op het wad. We lopen met vier personen en zo is er dus genoeg tijd om alles van dichtbij te bekijken. We eten verse kokkels, zo uit de schelp. Drie wat diepere geulen moeten we door en een beetje slik, maar dat stelt niet veel voor. Nee, dit is zeker geen moeilijke tocht.
Rond een uur of 12 zijn we op Schier. Nog een hele middag om lekker bij de Marlijn te lunchen en nog even het strand op te gaan. De boot brengt ons terug naar Lauwersoog. Waar wij liepen zie ik nu alleen maar water.

Afscheid van de zomer op Schiermonnikoog

???????????????????????????????
Het is 22 oktober en de weermannen voorspellen vandaag 22 graden. Reden  om nog wat zon en zee op Schiermonnikoog mee te pikken. We zijn niet de enigen met dit plan. De boot zit tjokvol met dagjesmensen en vertrekt 20 minuten later omdat de rij zo lang is en niet iedereen op tijd een kaartje kan bemachtigen. Eenmaal op het eiland is ook de rij voor de fietsverhuur lang. Maar wie maalt erom? Wij niet.

Met onze fietsen zetten we eerst koers naar de oostpunt. De kleuren zijn prachtig. De oranje bessen van de duindoorn steken vandaag meer af tegen de blauwe lucht dan de vuurtoren. De zon is warm, kinderen spelen op het strand en in zee. De dag voelt als een cadeautje. Bij de Marlijn laven we ons aan kokkels en garnalen die smaken of ze linea recta uit zee komen. En dat zou zo maar kunnen hier aan de Noordzeekant van het eiland. We slenteren over het strand, fietsen daarna naar de bunker en genieten van het uitzicht. In het dorp zoeken we een plekje op een van de volle terrassen voor een warme chocomel. Winterjassen, zomerjassen, korte broeken, koele witte wijn en warme chocomel. Je ziet het vandaag allemaal op Schier. We draaien onze neuzen naar de zon en gaan ons deze dag herinneren als het binnenkort koud en donker is.

???????????????????????????????

???????????????????????????????

Altijd wad

???????????????????????????????Een zomer is geen zomer zonder een wadlooptocht. Wat die onbedwingbare drang is? Het heeft alles te maken met de fascinatie voor het mysterie van eb en vloed, ergens lopen waar een uur geleden nog water stond en boten konden varen.  Je loopt over de zeebodem met al zijn interessante  diertjes en plantjes. En dan zijn er ook nog eens altijd wisselende wolkenluchten en de geur van de zee. Elke tocht is anders.

Dit keer loop ik met wadloopgids, Lammert Kwant en  elf anderen een tocht van Wierum naar Engelsmanplaat, een zandplaat tussen Ameland en Schiermonnikoog. Op de plaat staat een huis op palen, waar vogelwachters van de RUG verblijven. Ze zijn niet thuis als wij arriveren. We klimmen naar boven en hebben een prachtig uitzicht over de Noordzee en de Waddenzee. Er komt een man aan met een kruiwagen. Hij brengt brandstof voor de boot van de vogelwachters. Even later komen twee jonge mensen ons tegemoet. Een bloedmooi meisje, volgens Lammert en de jongen mag er ook best zijn, volgens mij. Zij zijn de nieuwe vogelwachters voor de komende week. Ja, ja, vogelwachters.

Verderop ligt de Boschwad, de boot die ons naar Schiermonnikoog zal brengen. Er is een groep aan boord en wij kunnen er nog maar net bij. We varen nog even langs een plaat waarop zeehonden liggen en koersen naar Schiermonnikoog.
We laten de groep achter ons, huren een fiets en rijden naar de Marlijn, de bekende strandtent. Vanachter de glazen windschermen begluren we de langslopende badgasten en nippen van de hemelse vissoep die we wegspoelen met  witbier. We gaan nog even het strand op en fietsen langs de Waddenzee terug naar de veerdam. Met de grote veerboot varen we naar Lauwersoog. De zomer is compleet.??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Stolen moments bij dag en wantij

Boschwad
Ik werk normaalgesproken op dinsdag, maar sommige wandeluitstapjes kun je niet aan je neus voorbij laten gaan. Deze dinsdag sta ik om vijf uur op en om zes uur vertrek ik voor een dagje Schier. Geen gewoon dagje Schier, maar een dagje Schier met privéboot geregeld door een krasse wadloopgids voor een groep “oude bekenden”.

Het is de bedoeling om vandaag een idee van blogger “Laat mij maar lopen” ten uitvoer te brengen. Het is haar langgekoesterde wens om naar de Balg, de oostpunt van het eiland te lopen en daar met een bootje te worden opgehaald. Maar het is al snel duidelijk dat het niet zal lukken vandaag. Het water is te laag door de oostenwind, waardoor de boot niet over het wantij kan komen en dus niet bij de oostpunt. Zo eenvoudig is het. Geen kunstgrepen die toegepast kunnen worden. Niks maakbaarheid. Het kan gewoon niet.

Wandelaars
Het kind met het wadwater weggooien dan maar? Nou, nee. Een dagje Schier is nooit een straf, dus varen we over de baren naar de veerdam van Schiermonnikoog. Mooi man!

De fietsverhuurder hoopt erop een 35-tal fietsen aan ons te verhuren, maar wij wandelen. Kop in de wind, naar de Kobbeduinen. En dan het strand op, naar strandpaal 7, waar we bij de Marlijn, koffie, appeltaart, vissoep en wafels op ons pad vinden. De wandeling gaat naar de bunker en om de Berkenplas naar het dorp. Het begint te regenen. Het is tijd voor hotel “Van der Werff”, de bekende horeca-uitspanning van Schier.
Gelagkamer1
Hier drink je koffie voor tachtig eurocent. Een prijs die bij de entourage past. De koffie is goed, het glaasje wijn nog beter.

Om zes uur eindigt ons eilandbezoek. Onze privéboot brengt ons netjes terug naar Lauwersoog. Aan boord is er groentesoep en zijn er broodjes met knakworst, keurig verzorgd door een echt “wadwiefke”. De krasse wadloopgids zorgt voor de mosterd. Als er dan ook nog een fles Wadwater van Hooghoudt uit de tas van Jantine komt, is de dag compleet.

 

‘k Was even op Schier

Vuurtoren
Een dagje naar Schier is een dagje vakantie.
Er staat een straffe wind als ik uit de auto stap bij het parkeerterrein. Loes en Marjolein hebben al kaartjes voor de boot gekocht. De drukte van een dagje zee en strand is er alleen op de boot. Ik vraag me altijd weer af, waar de mensen blijven.

Op het eiland lopen we “linksom”. We gaan langs de waddenkust naar de Westerplas. Het is er prachtig. Duinrozen en kamperfoelie bloeien dit jaar overweldigend. Het staat in dit gebied ook vol met orchissen. Ik wist niet eens dat die hier voor kwamen. Ik lees dat de helft van alle planten en bloemen die in de Nederlandse flora staan vermeld,  op het waddeneiland Schiermonnikoog terug te vinden zijn.

Zee

We gaan het strand op en langs de vuurtoren en  bereiken hotel-restaurant Noderstraun, waar we een lekker broodje eten. Geen ruccola op ons broodje, zoals op de kaart staat, want die is tussen keuken en terras weggewaaid.
In de middag lopen we in het bos- en duingebied. We genieten van het uitzicht vanaf de bunker en nemen een kijkje op de begraafplaats Vredenhof, waar drenkelingen en oorlogsslachtoffers begraven liggen.

We lopen terug naar de boot en laten ons naar de vaste wal varen. We eten een visje in Lauwersoog en dan zit het er toch echt op. Gewone dagen gaan snel, maar vakantiedagen gaan nog vele malen sneller voorbij.

WADskebeurd op Schier?

Redding

Ik vraag mij zondagmorgen, om 6.30 uur, af wat een mens toch drijft om zijn warme bed te verlaten voor zo’n onzalig vroege tocht. Thuis kan ik toch ook wandelen? Maar …. thuis, hebben we geen zee. En op Schiermonnikoog wel. Da’s een klein, maar belangrijk verschilletje.  Mijn tasje gepakt, kopje koffie gedronken. Klaar voor de start. Buiten wacht mij een venijnig laagje ijs op de auto, wat er zonder krabber niet af wil. Ook dat nog. Maar de zon schijnt en de vogels fluiten. Ik krijg er zin in.
Mijn eerste stop is in Assen. Ik carpool met Petra, de organisator van de wandeling. We pikken Henk op in Grijpskerk en vervolgen onze weg naar Lauwersoog, voor de overtocht naar Schier. In Zoutkamp krijgt de zon het voor elkaar door de mist te breken, wat een prachtig plaatje oplevert. Ik word trouwens toch altijd een beetje stil van de ruimte van Groningen.
We ontmoeten de andere wandelaars gedeeltelijk in Lauwersoog, gedeeltelijk op Schier. Een aantal heeft er een weekendje uit van gemaakt. Ik krijg van één zo’n dag al een vakantiegevoel, kun je nagaan als je er een weekend zit. Het is lekker fris aan boord. Jammer dat de zon niet met ons is meegereisd. We zullen nog tot ’s middags moeten wachten, voordat hij weer voorzichtig tevoorschijn komt.
De wandeling is heerlijk. De zee, de winter, de leegte van het landschap. Wat me opvalt is de grote hoeveelheid mensen op Schier op deze zondag. Overal fietsers en wandelaars. Ik had gedacht en gehoopt geen mens tegen te komen! Hoe druk het op Schier is, blijkt ook bij Merlijn.  De damestoiletten zijn overstroomd, het cappucinoapparaat heeft het begeven, de tafels allemaal bezet. Buiten kunnen we nog wel zitten. Omdat we ons zo verheugd hebben op warme koffie en soep, besluiten we dat toch maar te doen. In februari op een terras, ik heb het nog niet eerder gedaan. Maar ….. je moet alles een keer geprobeerd hebben in je leven, toch? De soep is heerlijk. Anneke heeft niks teveel gezegd. Bij het afrekenen kunnen we natuurlijk ook niet apart afrekenen.
Wad_2
Vuur
De middagroute is spannend. De bejaarde honden van Henk en Ria zijn nergens meer te bekennen. Door het gebulder van de zee konden ze niet meer horen dat ze door hun bazen werden geroepen en zijn ze de verkeerde kant uit gelopen. Uiteindelijk komen we toch weer met elkaar bij de boot aan. De weekenders keren terug naar hun huisjes. Met roze wangen vallen we neer op de banken van de boot. We ontkomen net aan twee koppen erwtensoep in ons nek, wanneer een man met een dienblad een schuiver maakt, door een vreemde manoeuvre van de boot. Al met al was het een heerlijke dag. Leuke mensen, veel plezier. Tot een volgende keer.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑