Loop Langs de Hunebedden (17)

Een beetje smokkelen en dan naar huis
Van Wijster naar AnsenBij mij thuis waren we begonnen en dus is het logisch dat de laatste etappe van de rondwandeling daar ook eindigt. Het is een zomerse dag, heerlijk weer om te wandelen. We constateren dat we vrijwel geen regen hebben gehad tijdens de meer dan 300 kilometerlange tocht door Drenthe.

Het is een forse etappe die ons nog rest vandaag en gezien de warmte van de laatste dagen besluiten we een paar kilometer te smokkelen. Een stukje platteland richting Wijster slaan we gemakshalve over. We gaan het bos in tussen Spier en Wijster en passeren de grafheuvel bij het Taaiveen. Bij Spier steken we de A28 over en verheugen ons op een kop koffie bij de Boslounge. Dat loopt uit op een fiasco. Er wordt druk patat gebakken en nadat de patat gebakken en afgeleverd is, staan we nog een tijdlang te wachten zonder dat er enig teken van leven is. Ik krijg dan altijd de neiging om het zelf effe te doen. Onverrichter zake gaan we verder, het is immers prima weer om te pauzeren in de vrije natuur.

Over bekend terrein, ruim gezien door mijn achtertuin, gaan we langs de Holtveenslenk, over de Kraloërheide. We gaan over eindeloos witte zandpaden met ruim zicht op een aards oerlandschap en bereiken  Bezoekerscentrum Dwingelderveld van Natuurmonumenten. Een heerlijke plek voor een pauze,  waar het onthaasten en  het oefenen van geduld (een vrijwilliger moet drie cadeautjes inpakken in te kleine papiertjes) nog een behoorlijke uitdaging zijn. Door de Anserdennen vervolgen we onze wandeling om in Ansen te eindigen, bij mijn eigen huis, waar de route langsloopt.
De Loop langs de Hunebedden is een aanrader en absoluut een aanvulling op alle langeafstandsroutes die Drenthe rijk is. Wie bij mij langsloopt, kan een kop koffie komen drinken!

Loop Langs de Hunebedden (16)

Van de Voscheheugte naar de brug over het Linthorst Homankanaal bij Wijster

Een goed begin is het halve werk vanochtend. Vanaf de parkeerplaats stap je zo het Mantingerveld op, met zijn eeuwenoude jeneverbesstruiken. Ze staan daar vanochtend gewoon mooi te wezen in het zonlicht. Zo’n veld kan niet groot genoeg zijn. Over rustige plattelandsweggetjes voert de tocht naar Drijber. Daar middenin Drijber kijk je je ogen uit. Een tuin met tuinkabouters, ornamenten en allerhande versiering zorgt dat we minstens 10 minuten geobsedeerd halt houden bij dit tafereel. Vanaf Drijber is het maar een klein stukje naar de Blinkerd. Geen hunebed, maar wel een klimmetje in deze etappe. Bovenop de afvalberg, bevindt zich een bezoekerscentrum met een permanente tentoonstelling over afval en hoe de VAM, tegenwoordig Attero, dit composteert en verder verwerkt.  Je kunt daar ook fijn even je boterham opeten, terwijl je geniet van het uitzicht over het Drentse land.

Na de lunch wordt het dan nog een hele toer om het VAM-kanaal te volgen. Er ligt een voetpad, maar door rigoureuze kapwerkzaamheden is daar weinig van terug te vinden. We gaan de bocht om en lopen verder langs het Linthorst Homankanaal met aan de andere kant uitzicht op het natuurgebied de Vossenberg. Bijna ongemerkt staan we ineens bij de geparkeerde auto’s.

Museum Voorlinden in Wassenaar is één groot feest

Wat een geweldig museum is Voorlinden in Wassenaar!  Alleen al het gebouw is een feest op zich. Het is verbonden met de omringende natuur, het is ruim, licht en dienend aan de kunst die er tentoongesteld wordt.  De zalen worden verlicht door het immer veranderlijke natuurlijke daglicht dat de kunstwerken tot leven brengt; het kenmerkende licht van de Hollandse kust.

De permanente collectie van Voorlinden bestaat uit een aantal belevingskunstwerken, waar ik niet te veel over zeg; het zou je beleving  maar verstoren bij een bezoek aan het museum.  Een jongen van een jaar of tien, waar ik een tijdje mee oploop roept: “dit is kunst, maar eigenlijk is het gewoon heel gek”. Op mijn vraag of hij het leuk vindt antwoordt hij volmondig “Ja, heeeeel leuk” en weg is hij naar het volgende belevingskunstwerk. Een gedeelte van de vaste collectie is gebundeld in het thema “De Tussentijd”. Deze tentoonstelling nodigt de bezoeker uit te onthaasten tussen 43 kunstwerken uit verschillende perioden, stijlen en stromingen, die een nieuwe, frisse blik op de omvangrijke, gevarieerde verzameling geven. Tegenwoordig vliegt de tijd: alles gaat snel en de klok dicteert ons leven. Museum Voorlinden drukt even op pauze.

De tijdelijke tentoonstelling in Voorlinden. SAY CHEESE! van Martin Creed, gunt ons een kijkje in de belevingswereld van de kunstenaar. De tentoonstelling bestaat uit 54 werken bestaande uit installaties, schilderijen, geluiden en gestapelde objecten. Je entree maken door een zaal gevuld met ballonnen is  je eerste kennismaking met Creed en zo gek en verrassend zal het blijven.

Een lekkere kop koffie is er na afloop in het klassieke landhuis. Het is nog een hele klus om een plekje te bemachtigen in het volgepakte restaurant. Het is voorjaarsvakantie en opvallend veel gezinnen met kinderen, ook hele kleintjes zijn er neergestreken en dat geeft natuurlijk wat rumoer.  Een keurige heer en dame naast me, vragen zich hardop af, waarom mensen in vredesnaam hun kinderen meenemen naar een museum. Als ik dat bij een museum begrijp dan is dat hier in deze magische speeltuin.
Leren houden van kunst zou hier zomaar kunnen beginnen.

 

Loop langs de hunebedden (15)

We schieten aardig op met onze wandeling langs de hunebedden van Drenthe. Sterker nog, na vandaag hebben we alle hunebedden gehad. Op de laatste twee etappes staan geen hunebedden gepland en de kans is ook niet erg groot, dat er morgen een paar nieuwe worden neergezet.  We maken de route natuurlijk gewoon af, hunebed of geen hunebed. Vanaf de parkeerplaats bij de Kibbelkoele vertrekken we richting Zweeloo. Onderweg komen we langs de Papeloze Kerk in de bossen van Schoonoord. En dit blijkt later het allerlaatste hunebed te zijn geweest. Hadden we ons dat eerder bedacht dan hadden wij er een ritueel bij kunnen bedenken.

We lopen via De Stroeten naar Zweeloo, waar we een tijdje kijken bij de smid, die daar aan het werk is in zijn smidse. Dat deden we al vaker, maar zolang dit ambacht nog bestaat, kijken wij zoveel mogelijk naar wat Lucas Masselink aan het doen is. Hij showt ons de gelooide poot van een koe, die zijn vader van beslag moest voorzien, voor zijn examen. We kijken naar de plek waar paarden beslagen werden en hij laat ons de gedichten van zijn neef zien. Radio Drenthe schalt schel en te hard uit de transistorradio.

Koffie is er in Aalden bij het Waopen van Aelden. Dan zetten we de pas er flink in. We lopen naar Meppen en gaan dan richting Mantinge. Net voor het Mantingerveld eindigt onze wandeling. De nazit is weldadig even verderop bij Voscheheugte.

Een trage tocht; Beetsterzwaag

Het is voor het eerst dat ik een Trage Tocht loop. Rob Wolfs is de maker van deze tochten. Wat direct opvalt: de beschrijving is uiterst gedetailleerd. Het is gewoon niet mogelijk om verkeerd te lopen. Een topografische kaart wordt aangeraden, maar ook zonder redden wij ons prima.
Met Loes en Marjolein schuiven we om 11.30 uur aan de koffie bij Prins Heerlijck. Dat is koffie op chique en trouwens heel Beetsterzwaag en omgeving hebben iets voornaams. Neem het Lycklamahuis, een statig landhuis uit 1825 of Teyens Fundatie uit 1858.

De weilanden zijn bedekt met een deken van lila pinksterbloemen. Het kerkje van Olterterp ligt middenin een sappig groen voorjaarslandschap. Door het beekdal van het Koningsdiep lopen we en even later trekken we lange lijnen door het Friese kamertjeslandschap. Op de Lippenhuisterheide heeft een jongen zijn scooter aan de kant gezet, omdat hij een ringslang heeft gezien. Hij twijfelt of hij over een slootje zal springen en doet het uiteindelijk toch maar niet. Via het Wallebos bereiken we Beetsterzwaag waar wij onszelf trakteren op oranjekoek. Het is immers bijna Koningsdag!

Loop langs de hunebedden (14)

Van Emmen naar de Kibbelkoele in Noord-Sleen

Een heerlijke frisse wandeldag, deze 8e april. Met ons vieren doorkruisen wij het Drentse land. Startpunt vandaag is Emmen. De zoektocht naar een vroege kop koffie valt mee. Bij In De Goede Luim is men net bezig met het klaarzetten van het terras en zet men gastvrij de deur voor ons open. In ons kielzog volgt een groep dames; goed voorbeeld, doet immers goed volgen.
Net buiten het centrum van Emmen, ontwaren wij het eerste hunebed van vandaag. Tussen volkstuinen verscholen ligt de D43, een hunebedtweeling met een grote steenkrans erom. Dit is een zogenaamd langgraf; het enige in Nederland. De ruimtes tussen de kransstenen werden in de jaren zestig opgemetseld met veldkeitjes. Dat vond men vast leuk toen.

Tegenover de flats aan de rand van de wijk Emmermeer, ligt een hunebed in een klein strookje heide.  Met een grote boog lopen we om Emmen heen richting het Oranjekanaal, waar de D42 onverwacht opduikt. Vanaf hier heb je een geweldig zicht op de stad. Bij Westenesch ligt op een boerenerf het enige hunebed dat particulier bezit is. Het lijkt op huisvlijt, maar het is toch echt een hunebed. Vroeger was er een varkenshok overheen gebouwd. Het informatiebord staat trouwens niet op het erf, maar een stuk verder op de Brink van Westenesch. Wij vermoeden dat de boer niet op al die aandacht zit te wachten.  We lopen naar Noord-Sleen via de boswachterij Sleenerzand. Bij Wielens is het goed toeven. Maar we moeten door.
Er wacht ons nog een tweetal hunebedden; een hunebedtweeling, waarvan een een fraai exemplaar is. De tocht voert langs recreatieplas de Kibbelkoele, waar het in dit jaargetijde  nog heerlijk rustig is. De parkeerplaats waar de auto’s staan, ligt even verderop.

De Loop Langs de Hunebedden (13)

Valthe – Emmen

“Retteketet naar hunebed!
Wat een heerlijke voorjaarsdag. Ik zie een beetje op tegen de etappe van vandaag. Ik heb op de kaart gezien dat we door de bebouwde kom van Emmen lopen en daar vind ik het vandaag nu juist geen weer voor.  Maar goed als je alle hunebedden wilt zien dan moet je er iets voor over hebben.
Valthe laten we achter ons en we hebben al snel onze eerste twee hunebedden te pakken. Twee mooie exemplaren, prachtig gelegen. Iets verderop, na het onderduikershol, doemt de D35 op aan de rand van een heideveld.
Er volgt een lang stuk door het Valtherbos. Ik vraag het maar even aan een man met hond. “Ligt hier een hunebed?” Hij zegt van wel. In het boekje staan wonderlijke aanwijzingen: “ga op de 5-sprong, het tweede pad rechts”, maar dat is gewoon rechtdoor. Net als ik denk dat we verkeerd zijn gelopen, blijkt het toch te kloppen.  Een prachtig drietal ligt hier op een heideveld .  Je kunt er heerlijk tegenaan leunen. We draaien onze bleke neuzen naar de voorjaarszon.
Er komt een scooter aanrijden. Hij wordt geparkeerd naast het hunebed, waar we zicht op hebben. Een jongen en een meisje klimmen erop en roken een sigaretje. Twee wandelende dames naderen van de andere kant. Ik zie ze denken: “potverdorrie, alle hunebedden bezet.” Maar niet getreurd, er staat nog een derde.

Het Valtherbos gaat geruisloos over in de Emmerdennen. In de wijk Angelslo liggen de D46 en D47 zomaar middenin een woonwijk. Regelmatig zijn ze slachtoffer van vandalisme. Er waren plannen om er zand overheen te doen, maar gelukkig staan ze nog uitgebreid te pronken. Vervreemdend, maar zo Drents.  Ook dit is Drenthe!
Vlak voor het eindpunt van vandaag, het station van Emmen, ligt in het bos een erg mooi exemplaar. We houden even halt, voordat we bij Café Groothuis aan de borrel gaan. En dan ………..  is Gerda haar telefoon kwijt.

De rustige nazit schiet er een beetje bij in. Wat nu? Ik loop terug naar het hunebed en kijk onderweg of ik het toestel zie. Niks van dat alles. We zoeken gezamenlijk nog bij het hunebed, maar vinden niks. Gerda schrijft haar toestel af en we keren allen huiswaarts.
Nog die middag is er een mailtje van Gerda. Ze heeft haar telefoon terug.
Iemand had hem gevonden en een willekeurig telefoonnummer in haar telefoon gebeld. Het bleek een vriendin te zijn die op dat moment op een terras in Emmen zat.  De man heeft de telefoon bij de vriendin gebracht en vervolgens bracht de vriendin hem naar Gerda. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en Emmen kan wat ons betreft niet meer stuk.

Loop Langs De Hunebedden (12)

Ees – Valthe

Mijn gezelschap is aardig uitgedund. Vandaag slechts 3 wandelaars in totaal. Lekker overzichtelijk, dat wel. Vandaag lopen we van Ees (Het Land van Bartje) naar Valthe. Uitdaging 1, is de uitgang vinden van het vakantiepark. Er staat een hek omheen en het lijkt of het niet de bedoeling is dat je zo’n park tijdens je vakantie verlaat. Maar ik heb goed opgelet vorige keer, dus zonder al te veel zoekwerk, vinden we de uitgang en pakken we de route op, waar we hem vorige keer verlaten hebben.
Hunebed D30 is het eerste dat we vandaag tegenkomen in de staatsbossen van Exloo.
Bij Bussemaker is het goed toeven en we zijn ook wel aan koffie toe. Twee bakkies gaan er met gemak in. De zon schijnt heerlijk in de serre. Zo de wandeling hier eindigen, dan was het ook niet erg. Maar we gaan door.
Van Exloo lopen we een prachtig stuk naar Odoorn, langs het Molenveld en over het Odoornerzand. Vlak voor Odoorn ligt dan ook weer een hunebed. En voordat we Valthe bereiken stuiten we op een enigszins onopvallend exemplaar.
Koffie met gebak is er dan nog op de weg van Valthe naar Odoorn. Janny trakteert vanwege haar verjaardag.  Verrekte gezond dat wandelen.

De Loop Langs de Hunebedden (11)

Een wandeling maken en dan elf hunebedden tegenkomen, dat kan op de Hondsrug van Drenthe. Daar liggen de meeste exemplaren. ’s Middags kunnen wij ons de eerste exemplaren van die ochtend al niet eens meer herinneren. We zijn vertrokken vanaf het Nije Hemelriek in Gasselte. We lopen in lange rechte lijnen door het landschap, vooral door het bos. Nadeel is, dat alle paden zo op elkaar lijken in de boswachterij Gieten-Borger. Maar we mopperen niet, want het is heerlijk weer; het voelt een beetje als lente.

Heel veel hunebedden, maar weinig horeca komen we tegen vandaag. Bij het hunebedcentrum, waar scenes uit de tachtigjarige oorlog worden nagespeeld (sommige mensen hebben dat als hobby) is er dan eindelijk koffie. En natuurlijk ligt ook daar een hunebed. Dit is misschien wel het meest beklommen hunebed van Drenthe. Een gids wijst me op het respect dat betracht zou moeten worden jegens de doden. Hoewel ik niet aan het klimmen ben, vind ik het eigenlijk niet heel raar dat een hunebed uitnodigt om op te klimmen. Hij vraagt mij hoe ik het zou vinden als er mensen op mijn graf zouden spelen. Ik zeg dat ik daar niet heel veel moeite mee heb. Kijkt er tenminste nog iemand naar me om. De discussie wordt subiet afgekapt en we vertrekken richting Ees. Ook daar lopen we weer lange rechte stukken door productiebos. We eindigen in de gletscherkuil van Ees. Het is opletten geblazen, want de auto’s staan bij Landal Green Park, Het Land van Bartje, en daar moeten we de route voor verlaten.
Een cultuurschok is het. Massa’s voorgestructureerde huisjes, niets aan de fantasie overlatend, met een groot hek eromheen. Het valt nog niet eens mee de achteringang te vinden en dan vervolgens richting hoofduitgang te bewegen. Het is een dorp op zich. We bereiken de ingang en nemen tussen de recreërende massa een afsluitend drankje, met uitzicht op de speelhal, het speeldorp en het subtropisch zwemparadijs. Ook dit is Drenthe!

Loop langs de hunebedden (10)

Onze tocht begint vandaag in Annen. We hebben een klein stukje gesmokkeld en de auto’s neergezet aan de buitenrand van het dorp. Als we de provinciale weg zijn overgestoken schampen wij het Kniphorstbosch op weg naar Anloo. De paden zijn bedekt met vastgevroren sneeuw, het is oppassen geblazen. Voor je het weet ga je onderuit. Bij Café Popken is het altijd goed toeven. Je stapt jaren terug in de tijd en het ruikt er altijd naar soep.

Meer en meer komen we in het gebied waar de hunebedden in groten getale aanwezig zijn. Op landgoed Terborgh ligt de eerste van vandaag, middenin het bos. In hetzelfde bos ligt ook het pinetum, een verzameling bijzondere naaldbomen. Dat blijft toch een prachtig stukje gecultiveerde natuur!
Aan de rand van Eext ligt de D12, een klein onopvallend hunebed, dat een beetje een ingestorte indruk maakt. Nee, dan de D13, dat is pas een bijzonder exemplaar. In eerste instantie zie je niet dat we hier te maken hebben met een hunebed. Wat we zien is een heuvel. Als je er bovenop klimt, zie je het pas. Je staat bovenop een ingepakt hunebed! Dit hunebed is bekend onder de naam: Eexter grafkelder.  Bij Eexterhalte ligt de D14,  prachtig langgerekt te liggen; het is een plaatje en het laatste hunebed van vandaag. Dwars door de staatsbossen zetten wij koers naar het Hemelriek. Daar is bier, chocolademelk en koffie.

Het was vorig jaar …. Loop langs de hunebedden (9)

De tijd vliegt. Het is al weer even geleden dat we een etappe liepen van de Loop langs de hunebedden. Het was rond 5 december en we gingen van Westlaren naar Annen. Vanaf de carpoolplaats loop je zo Zuidlaren binnen, maar dat doen we niet. Vlak voor het dorp slaan we linksaf en lopen al snel door een prachtig stuk landschappelijk schoon; het Westerveld, De Vijftig Bunder en het Noordlaarderbos.
Op de Noordlaarderesch vinden wij  het eerste hunebed van vandaag. Een rondje door het pittoreske Midlaren is nooit een straf, koffie is er helaas niet, tenminste niet voor zes wandelaars. voor de voorhoede bestaande uit twee dames willen de heren van het dorpshuis nog wel een kop koffie zetten, maar voor zes mensen! Het blijven mannen uiteindelijk.

Even verderop bij Midlaren liggen twee Groninger hunebedden tussen de huizen in. Beeldschoon is dit duo, omringd door eeuwenoude bomen. Het keuterijtje waar zij bijna tegenaan liggen, werd onlangs gerestaureerd. Hoewel dat met grote zorgvuldigheid is gedaan, mis ik dat oude bouwvalletje toch een beetje.

In Zuidlaren is er koffie met gebak bij de bakker. Via Schipborg gaan we richting Kniphorsterbos, alwaar ons twee hunebedden wachten en als klap op de vuurpijl blijkt er op een totaal onverwachte plek in Annen ook nog een te zijn. Daar moeten wij ons mee troosten, want een afzakkertje is vandaag niet beschikbaar in Annen.

Loop langs de hunebedden (8)

We beleven een geweldige gouden herfst dit jaar. Door het ontbreken van storm en regen zijn de kleuren uitbundig, warm  en intens. Ook vandaag is zo’n adembenemende herfstdag. Het wil gek gaan, wil zo’n dag geen succes worden. Onze tocht gaat van Rolde naar Westlaren. Achter de kerk van Rolde liggen de eerste twee hunebedden van de vier die wij vandaag zullen tegenkomen.  De D17 en D18 zijn twee forse, langgerekte hunebedden; een tweeling.

Via een stukje van de oude spoorlijn Assen-Stadskanaal,  lopen we naar het Balloërveld. In het fluweelzachte ligt krijgt het een magische uitstraling. We worden verrast door het overvliegen van een drietal kraanvogels. Zij scheren langs een strakblauwe hemel.

We lopen door het beekdal van het Gasterse Diep naar Gasteren.  De horeca is er, wegens vakantie, gesloten. Even verderop kun je bij  woonwinkel Jobbing, waar een riksja voor de deur staat, ook een kop koffie of thee krijgen. Met cake ………. eigen gebakken cake, in twee smaken. Wij nemen gewoon van beide smaken een plak. Op de deel van de boerderij kijk je je ogen uit; leuke spulletjes, antiek en steigerhouten meubels. Het is dat we in de rugzak weinig mee kunnen nemen anders was  het waarschijnlijk niet bij koffie drinken gebleven.
Van Gasteren naar de carpoolplaats bij Westlaren is het nog 13 kilometer lopen. Bij de Gasterse Duinen ligt hunebed D10.  Als we de zandverstuiving gepasseerd zijn, lopen we door het stroomdal van de Drentse Aa naar Zeegse, waar we een klein lusje maken om hunebed D6 te kunnen aanschouwen. Het is een vierkant, streng ogend hunebed. Dit hunebed is compleet, alle stenen liggen nog precies op hun plaats.
Het laatste stuk van de route voert ons over zandpaden door het beeldschone stroomdal richting de drukte van de provinciale weg N34. De zon gaat onder na een dag om in te lijsten.

Het Nijsinghhuis en de Buitenplaats, bedacht en uitgevoerd

vintage_theepot_klevering_geel
“Ik heb dit bedacht, maar ik heb hier niks meer te vertellen” moppert meneer van Groeningen. De man op leeftijd leest zijn krant in het museumrestaurant van Museum De Buitenplaats in Eelde. Het mopperen betreft de verzameling theepotten, waar gasten hun thee in geserveerd krijgen, als zij thee bestellen. “Geen gezicht”, aldus van Groeningen. De uitbundige potjes, met tierlantijnen, prijken op een plank boven de design koffiemachine. Eigenlijk is het wel bijzonder dat in een organisch gebouw van architecten Alberts & Van Huut, waaraan geen enkele rechte hoek valt te bespeuren, deze verzameling kringlooptheepotten zo uit de toon valt.
Van Groeningen moppert verder: “hoe vaak heb ik al niet gezegd, dat ik geen suiker en melk in mijn koffie blief en dat het er dus ook niet bij hoeft”. “Jaja”, sust de dame die het restaurant lijkt te bestieren. De hipster met baard en vrolijke lach, die hem zojuist zijn koffie heeft gebracht, wordt er niet warm of koud van. Hij doet zijn werk met plezier. Hij maakt een praatje en een foto op verzoek en past desgewenst even op de baby. Hij demonstreert dat werken in de horeca niet ophoudt met het op tafel zetten van foute theepotten en stukken appeltaart.

Het voormalige zeventiende-eeuwse schultehuis en rijskmonument, Het Nijsinghhuis, werd door Jos en Janneke van Groeningen, twintig jaar geleden gekocht en fraai gerestaureerd. Op het braakliggend terrein ernaast werd Museum De Buitenplaats gerealiseerd, dat zich vooral richt op figuratieve kunst. Janneke van Groeningen overleed in 2007.  Jos van Groeningen woont nog altijd in het Nijsinghhuis.
Eerder vandaag werden wij door een gids rondgeleid in het huis. Hoewel ik er al een aantal keer eerder was, blijft het een bijzondere plek. Vrijwilligers lijken allemaal hun eigen draai aan de rondleiding te geven, want ik hoor steeds weer iets nieuws.
Jos van Groeningen steekt zijn hoofd om de deur: “de dames van de kassa hebben hun werk niet goed gedaan, ik weet niets van een rondleiding”. Toch laat hij zijn slaapkamerdeur openstaan. Normaal gesproken kan deze ruimte niet bezichtigd worden. Maar ja, als de deur openstaat. Olga Wiese heeft op de muren en op de vloer sprookjesachtige schilderingen aangebracht in lichte kleuren.
Van een groot aantal vertrekken in het Nijsinghhuis werden muren en deuren beschilderd door figuratieve schilders als Matthijs Röling, Pieter Pander, Wout Muller, Olga Wiese en Clary Mastenbroek. Het zijn stuk voor stuk grootse muurschilderingen, kleurrijk en intrigerend. Er is een erotisch kabinet, een sterrenhemel in de gang en er zijn olifanten in de garage. In de werkkamer van Janneke van Groeningen zijn een bonte verzameling schelpen en snuisterijen te vinden, zowel geschilderd als echt. Haar computer, haar sieraden, een geboortekaartje van haar enig kind, dat overleed aan wiegendood, zijn er ook nog. Het voelt alsof Janneke ieder moment kan binnenkomen.

Voor iedereen die houdt van figuratieve kunst: “Gaat dat zien en verwondert u”. Mij lukt dat steeds opnieuw. Voor informatie over het Nijsinghhuis, klik hier.

Loop langs de hunebedden van Assen-Noord naar Rolde (7)

Na auto’s te hebben achtergelaten bij het eindpunt van vandaag, de kerk van Rolde, en koffie bij  Hotel Erkelens rijden we naar de carpoolplaats bij Assen- Noord en zetten de pas erin.

Een bedrijventerrein is nooit het meest interessante wandelgebied, maar we laten het vrij snel achter ons. Nooit geweten dat Assen-Noord ook zoveel groen heeft. We lopen al snel langs het Noord-Willemskanaal, waar randen rond weilanden ingezaaid zijn met bloemen.
In noordelijke richting gaat onze tocht over eindeloze zandwegen, naar het hunebed van Loon. Een prachtexemplaar. Het ene hunebed is echt het andere niet, dat durven we nu al te beweren. Deze D15 heeft volgens het bordje alles wat een hunebed compleet maakt. Vijf paar draagstenen dragen vijf dekstenen en vormen zo een ruimte. Die wordt aan beide kanten afgesloten door een sluitsteen. Halverwege een lange zijde zit in de ingang: de poort. Twee paar poortzijstenen vormen een korte gang die naar de ingang leidt. Het dak van de poort werd gevormd door twee poortdekstenen waarvan er nog een aanwezig is.
We mijmeren wat over dood en leven, dat gaat zo als je het hunebed als onderwerp van je wandelingen kiest.
Een klein zijuitstapje brengt ons even later bij de Herberg van Loon, waar het goed toeven is op het terras. De nazomer weet van geen wijken.
We knopen twee etappes op een creatieve manier aan elkaar en slaan Assen vandaag over. Vandaag kiezen we ervoor om in het groene buitengebied te blijven.
Voordat we over Kampsheide gaan, ligt er ook nog een mooi hunebed. Deze omgeving is een snoepwinkel voor archeologen. Grafheuvels, hunebedden en overblijfselen van celtic fields, de prehistorische akkers, volgen elkaar in hoog tempo op.
Voor we er erg in hebben lopen we Rolde in, waar we eerder vandaag een paar auto’s achterlieten.